Vader Anne Faber: Anne dood door falen rechtsgang

Aangepast
ANP

Wim Faber, de vader van de in september vorig jaar vermoorde Anne Faber, vindt dat de dood van zijn dochter het gevolg is van het "falen van de rechtsgang". In een open brief in de Volkskrant roept hij de voorzitter van het gerechtshof ter verantwoording.

Volgens Faber zou het hof signalen over een psychische stoornis bij verdachte Michael P. hebben genegeerd en geen duidelijke motivering hebben gegeven over zijn strafvermindering in een eerdere verkrachtingszaak. In zijn brief aan de krant vraagt Wim Faber aan oud-voorzitter van het hof Rinus Otte zijn huidige functie als procureur-generaal neer te leggen, "in het belang van de geloofwaardigheid en het vertrouwen in de rechtspraak".

De samenleving moet worden beschermd tegen mensen die dit soort feiten plegen. Rechters hebben de plicht zich hiertoe in te spannen.

Wim Faber

Anne Faber verdween eind september vorig jaar na een fietstocht in de omgeving van Baarn. Haar lichaam werd bijna twee weken later op aanwijzing van P. in Zeewolde gevonden. Hij zat op dat moment in een kliniek in Den Dolder in verband met eerdere verkrachtingen.

P. kwam in beeld toen zijn dna op de jas van Faber werd gevonden. Ook zijn er bloedsporen van de vrouw gevonden in de auto die P. heeft gebruikt om haar lichaam naar Zeewolde te brengen en daar te begraven.

Verkrachting meisjes

P. was in 2010 aangehouden voor het verkrachten van twee meisjes van zestien en zeventien jaar in Nijkerk. Hij had ze bedreigd met een vuurwapen, gedwongen tot seksuele handelingen met elkaar en verkracht. Voor deze misdrijven werd hij in 2012 in hoger beroep veroordeeld tot 11 jaar cel. Daarbovenop kwam een celstraf van 12 maanden voor een gewapende overval.

Toen P. werd aangehouden als verdachte in de zaak Faber, zat hij in detentiefasering, een periode waarin de veroordeelde wordt voorbereid op een terugkeer in de maatschappij en af en toe onbegeleid naar buiten kan. P. had toen twee derde van zijn straf achter de rug.

Dat het hof geen tbs oplegde, vindt Wim Faber onbegrijpelijk. Volgens hem hadden de rechters kritischer moeten zijn, ook al was er door het OM geen tbs tegen P. geëist. Rechters kunnen tbs opleggen als zij voldoende signalen zien. Die waren er, zeggen Faber en zijn advocaat.

De afgelopen maanden heeft Faber zelf onderzoek gedaan en experts geraadpleegd over tbs. Hij is met name verontwaardigd over voorzitter Otte van het gerechtshof, die zich in het verleden negatief over tbs had uitgelaten en blijk had gegeven van een groeiende afkeer van behandelen. Faber vraagt zich af of de opvattingen van Otte een rol hebben gespeeld bij de uitspraak in de verkrachtingszaak in 2012.

Geen reactie

Otte wil niet ingaan op de zaak rond P., meldt het Openbaar Ministerie aan de Volkskrant. Wel kan Otte zich voorstellen dat er bij Faber allerlei gevoelens leven over de eerdere veroordeling van de verdachte van de moord op zijn dochter, zegt het OM.

Wim Faber heeft zijn brief gistermiddag naar het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden gestuurd. Het hof betreurt dat het niet eerder de gelegenheid heeft gekregen een reactie te geven, maar zal dit later alsnog doen, schrijft de Volkskrant.

Wim Faber heeft ook een interview gegeven aan de Volkskrant. Daarin vertelt hij dat hij tijdens de zoektocht naar zijn dochter zelf aanklopte bij de kliniek van P., omdat hij een voorgevoel had. Het hele interview met Wim Faber staat in de Volkskrant.

"Na een aantal dagen loopt hij met zijn broer Hans het terrein van de forensisch psychiatrische kliniek van Altrecht in Den Dolder op. Samen hebben ze alle risicoplekken uit de buurt in kaart gebracht en die bezoeken ze één voor één. Ze eisen een gesprek met een leidinggevende. 'Wat voor een mensen zitten hier eigenlijk?', vraagt Wim. De man windt er geen doekjes om. 'Hier zitten patiënten', zegt hij, 'die zijn veroordeeld voor ernstige misdrijven.'

'Zou je Annes verdwijning willen bespreken in de groepen?', vraagt Wim. 'Zodat je kunt bekijken hoe mensen reageren?' 'Nee', zegt de man, 'dat maakt te veel mensen te onrustig.' Wim dringt niet verder aan. Maar als ze naar buiten lopen, krijgt hij buikpijn. 'Foute boel', zegt hij tegen zijn broer.

Het slechte gevoel laat hem niet los. Een paar dagen later gaat hij met zijn broer en een groep vrienden opnieuw naar de psychiatrische kliniek. Om niet te veel op te vallen, verspreiden ze zich over het terrein. Ze kijken in vuilnisbakken en tussen de struiken, op zoek naar iets dat naar Anne kan leiden.

(...)

Op maandag 9 oktober komt het nieuws. Er is een verdachte opgepakt. Een 27-jarige man die eerder is veroordeeld voor de lugubere verkrachting van twee minderjarige meisjes. Michael P. is zijn naam. En hij verblijft in de kliniek van Altrecht.

Verdomme, denkt Wim. Dus toch die kliniek. Hij is op tientallen meters van de dader geweest."

STER Reclame