'Zorg op termijn veel duurder door vrije zorgbureaus'

Aangepast
ANP

De toename van het aantal zorgbureaus zonder contract met een zorgverzekeraar leidt ertoe dat zorg op termijn veel duurder wordt. Dat zegt zorgeconoom Xander Koolman in een rapport over de opkomst van de vrije zorgbureaus.

Deze zorgbureaus zijn psychologen of thuishulporganisaties. Omdat ze geen contract hebben afgesloten met een zorgverzekeraar, vergoeden die vaak maar 75 procent van de behandeling in plaats van 100 procent.

In 2014 werkte 2,8 procent van de zorgaanbieders zonder contract, twee jaar later was dat percentage toegenomen tot 5. Vooral rijke mensen kiezen voor vrije zorgaanbieders.

75 procent

Volgens Koolman leveren die vrije zorgbureaus veel meer uren zorg dan organisaties die een contract met een zorgverzekeraar hebben. "Vrije zorgbureaus declareren bijna twee keer zoveel uren. Hoe meer uren zij maken, hoe meer inkomsten. Omdat de verzekeraar toch 75 procent vergoedt, lopen de kosten dan heel snel op", zegt Koolman in het NOS Radio 1 Journaal.

De rekening daarvan komt uiteindelijk terecht bij de premiebetaler. Maar om de zorg betaalbaar te houden en voor iedereen toegankelijk moeten de premies juist zo laag mogelijk blijven, zegt de zorgeconoom.

Zorgeconoom Xander Koolman werkt bij de Vrije Universiteit als directeur van het Talma Zorgprogramma, dat gefinancierd wordt door zorgaanbieders en verzekeraars. Bij de coalitieonderhandelingen adviseerde Koolman de onderhandelende partijen over verbeteringen in het zorgstelsel.

Op termijn zal zorg daardoor minder toegankelijk worden voor mensen met minder geld, zegt Koolman. "Het feit dat steeds meer hoogopgeleiden kiezen voor zorgbureaus, zonder contract betekent niet dat er meer ruimte voor patiƫnten komt bij organisaties die wel zijn aangesloten bij een zorgverzekeraar. Er is veel latente vraag naar zorg. Als je alle deuren zou openzetten, zou de zorg enorm groeien."

Een oplossing voor het probleem ligt niet voor de hand. "De zorgverzekeraar wil de premie zo laag mogelijk houden en de zorgverlener wil het beste voor de patiƫnt. Die wensen zijn beide legitiem, maar liggen heel ver uit elkaar. De partijen moeten verbinding zoeken, maar dat is heel lastig."