Ooggetuige Manchester: ik krijg het geschreeuw niet uit mijn hoofd

time icon Aangepast
Anadolu Agency / Getty Images

"Het was de beste dag van mijn leven, tot dat moment." Ellie Cheetham is groot fan van Ariana Grande en zag al tijden uit naar het optreden van haar idool.

De Britse maakte onderstaand filmpje in de Manchester Arena op het moment dat de aanslag gebeurde. Het concert was net afgelopen en ze filmde de zaal als aandenken. Na de explosie breekt meteen paniek uit:

Deze browser wordt niet ondersteund voor het spelen van video. Update uw browser naar Internet Explorer 10 of hoger om video af te kunnen spelen.

Nieuwe beelden: vanuit de zaal, kort na het concert

"Ik ben compleet in shock", twittert ze. "Ik ga de komende dagen niet naar school en doe even rustig aan. Het is me allemaal te veel momenteel."

Chris Parker (33) was gisteravond ook in de Manchester Arena. Hij was niet bij het optreden, maar stond in de foyer te bedelen. Dat doet hij daar vaker bij concerten.

Door de kracht van de explosie werd hij tegen de grond geworpen, vertelt hij tegen Britse media. "In plaats van weg te rennen, zei mijn instinct dat ik er juist naartoe moest."

Meisje zonder benen

Hij trof een afgrijselijk tafereel aan. Een vrouw van in de 60 met zwaar hoofd- en beenletsel stierf in zijn armen. "Ik kan niet meer stoppen met huilen."

"Ik zag een klein meisje liggen, zij had geen benen meer", vertelt Parker. Hij wikkelde haar in een T-shirt en vroeg waar haar ouders waren. "Mijn vader is aan het werk en mijn moeder is daar verderop", antwoordde het meisje. Volgens Parker leefde de moeder niet meer.

"Ik krijg het geschreeuw niet uit mijn hoofd", zegt hij. "Het ergste vind ik nog dat het een concert voor kinderen was."

Opluchting

Ook de thuisblijvers beleefden gisteravond angstige momenten. Zoals Sean Woods uit het Noord-Ierse Londonderry. Zijn dochter Niamh van 19 was gisteravond aan het werk in de Manchester Arena.

"Ik was aan het janken als een klein kind", vertelt hij tegen de BBC. "Voor het eerst in mijn leven wist ik niet waar ik het zoeken moest."

Woods noemt het wachten op een teken van leven ondraaglijk. "Gelukkig kon ze ons een berichtje sturen met een geleende telefoon. We waren verschrikkelijk opgelucht toen we haar stem hoorden."

STER Reclame