'Dit moet het Hard Gras voor de fotografie worden'

Hollandse Beelden
Geschreven door
Lambert Teuwissen
Redacteur

18 pagina’s over de vele levens van partytenten, 16 over een Bossche probleemwijk en nog eens 8 over een koeienfotograaf. De meeste fotografen kunnen alleen maar dromen van zoveel ruimte voor hun reportages, maar die is er vaak niet. Daar komt verandering in, want in het nieuwe beeldmagazine Hollandse Beelden is die ruimte er wel.

"Er zijn geen bladen of kranten meer die nog veel ruimte hebben om mooie beeldreportages te publiceren", zegt initiatiefnemer en hoofdredacteur Roel Rozenburg, zelf jarenlang politiek fotograaf van NRC Handelsblad. "Een krant wijdt er nog af en toe een dubbele pagina aan en het wordt her en der op internet gezet, maar dat is toch anders."

Uit die onvrede ontstond het idee voor Hollandse Beelden. Met 160 bladzijden en iets groter dan A5-formaat houdt het het midden tussen een fotoboek en een tijdschrift. "Een bookazine heet zoiets geloof ik", zegt Rozenburg.

"Ik lees ieder kwartaal het wielertijdschrift De Muur en je hebt ook Hard Gras voor de voetballiefhebber. Ik vroeg me af waarom er niet zoiets was voor de fotografie. Dan niet het geschreven woord, maar beeld. En niet een paar foto’s, maar gewoon heel veel pagina’s. Toen dacht ik: dat gaan we gewoon maken."

1/6Archieffoto van demonstratie op het Binnenhof Hollandse Beelden
2/6Reportage over partytenten Hollandse Beelden
3/6Reportage over de alleenstaande Jan (82) Hollandse Beelden
4/6Het NK jeugdwielrennen Hollandse Beelden
5/6Reportage over een koeienfotograaf Hollandse Beelden
6/6Foto uit een Bossche probleemwijk Hollandse Beelden

Rozenburg koos bewust voor een mix van nieuws en documentaire, jonge en oude fotografen, man en vrouw. "Het moet niet alleen maar jeugd of alleen maar gevestigde namen zijn. In dit nummer hebben we twee reportages van jong talent. En elk kwartaal hebben we twee vaste rubrieken: een beeldverhaal uit het Nationaal Archief en een interview met een oude rot, dit keer de Haagse persfotograaf Jos van Leeuwen."

Zelfs de advertenties in het blad moesten van Rozenburg documentair worden: archieffoto’s met niet meer dan een logo onderin. "We gaan het niet doen als iemand al zo’n gelikte kant-en-klare advertentie heeft", zegt hij met hoorbare aversie. "Ik blader altijd meteen door bij dat soort advertenties. Het moet op onze manier. Naar deze foto’s ga je kijken, dat is ook de grap."

We zullen altijd wel een niche blijven; De Muur en Hard Gras zijn ook geen Libelle en Linda.

Roel Rozenburg

Rozenburg wist genoeg geldschieters te overtuigen om de drukkosten op te brengen. De redactie stopte veel eigen tijd in het project. Toch is het de bedoeling dat het blad uiteindelijk zichzelf kan bedruipen. "Er wordt in ieder geval één jaargang gemaakt; het is zeker dat die vier nummers gaan verschijnen. Daarna moet het break-evenpoint zijn bereikt."

Rozenburg is ervan overtuigd dat dat kan lukken. Als kwartaalblad heeft hij de tijd om liefhebbers te overtuigen, zelfs in de zomermaanden. "Als je een weekblad begint dan is de zomer niet zo handig, maar wij hebben bewust voor deze periode gekozen. Het is niet zo dat je een weekblad van drie maanden geleden koopt en denkt: dit is oud nieuws. Wij zijn tijdloos, ik kan me niet voorstellen dat men dit weggooit."

"We zullen altijd wel een niche blijven; De Muur en Hard Gras zijn ook geen Libelle en Linda. Maar het zijn wel bladen die al jaren bestaan. Er is een kleine groep liefhebbers die dat leuk vindt. Hard Gras is ook ooit ontstaan uit wat mensen die zeiden: we gaan dat blad gewoon maken."

STER Reclame