Door verslaggever Gerri Eickhof
Chicago, the Windy City. Niet omdat het er zo waait, al doet het dat soms wel, maar omdat de stad een geschiedenis van hevige politieke strijd en ontwikkelingen kent. Het was juist in deze stad, ooit eindbestemming voor gevluchte slaven uit het zuiden en waar daardoor het bewustzijn van de zwarten altijd nadrukkelijk aanwezig was, dat Barack Hussein Obama zijn klim door de rangen van de Amerikaanse Democratische Partij begon.
Vorig jaar bereikte hij de top: hij werd gekozen tot 44e president, tevens de eerste zwarte president. Ik was er toen bij en kon aan den lijve ervaren hoe bijzonder de sfeer in Chicago in die dagen was. Er heerste een vrolijke en verwachtingsvolle stemming.
Zelfs Obama's tegenstanders hoopten dat zijn aangekondigde veranderingen een zonniger toekomst zouden brengen.
Oude scheidslijnen
Nu, een jaar na de verkiezing, keerde ik terug naar de derde stad van de Verenigde Staten en peilde de meningen opnieuw. Dit keer volgens een beproefde methode, een aanpak die in de journalistieke praktijk van Chicago regelmatig wordt toegepast: veel mensen willekeurig aanspreken, ze vragen naar hun opvattingen, en ze vervolgens ook laten uitpraten.
Uit de gesprekken bleek dat na het aanvankelijke enthousiasme nu de oude politieke scheidslijnen het dagelijks denken weer overheersen. Toch blijven de mensen die vorig jaar op Obama stemden, optimistisch. Ze vonden het jammer dat Obama de Olympische Spelen niet naar theWindy City wist te halen.
Obama's aanhangers: Claude Foules, Steve Wolfe en Susan Schreiner.
video
video
video
»