Door verslaggever Gerri EickhofChicago, the Windy City. Niet omdat het er zo waait, al doet het dat soms wel, maar omdat de stad een geschiedenis van hevige politieke strijd en ontwikkelingen kent. Het was juist in deze stad, ooit eindbestemming voor gevluchte slaven uit het zuiden en waar daardoor het bewustzijn van de zwarten altijd nadrukkelijk aanwezig was, dat Barack Hussein Obama zijn klim door de rangen van de Amerikaanse Democratische Partij begon.
Vorig jaar bereikte hij de top: hij werd gekozen tot 44e president, tevens de eerste zwarte president. Ik was er toen bij en kon aan den lijve ervaren hoe bijzonder de sfeer in Chicago in die dagen was. Er heerste een vrolijke en verwachtingsvolle stemming.
Zelfs Obama's tegenstanders hoopten dat zijn aangekondigde veranderingen een zonniger toekomst zouden brengen.
Oude scheidslijnen
Nu, een jaar na de verkiezing, keerde ik terug naar de derde stad van de Verenigde Staten en peilde de meningen opnieuw.
Uit de gesprekken bleek dat na het aanvankelijke enthousiasme nu de oude politieke scheidslijnen het dagelijks denken weer overheersen.
Over één ding zijn voor - en tegenstanders van Obama het eens: het is jammer dat hij de Olympische Spelen van 2016 niet naar de Windy City heeft weten te halen. Volgens zijn aanhangers is dat de enige tegenvaller tot nu toe, terwijl zijn opponenten het de minste van alle teleurstellingen vinden.
Obama's opponenten: Angel Garcia, Rachel Olson en Peter LaBarbera. Een beetje tegen, gewoon tegen en heel erg tegen.
Morgen gesprekken met mensen die nog steeds in Obama geloven.
video
video
video
»