Door correspondent Hennah Draaibaar, Parimaribo
"Mijn cliënt heeft de Mexicaanse griep." Met deze aankondiging van advocaat de van Desi Bouterse, Erwin Kanhai, werd het proces over de Decembermoorden gisteren hervat.
Het is de 22ste zitting van het proces, een met een bijzonder karakter. Vijf van de zes getuigen die gehoord werden, komen uit Nederland.
Gebruikmakend van het rechtshulpverdrag zijn de getuigen onder zware bewaking en begeleiding van Nederlandse rechercheurs naar Suriname gekomen. Twee oud-militairen, onder wie meervoudig Nederlands sprintkampioen Sammy Monsels (die in 1982 in het Surinaams Leger zat), en drie nabestaanden: de zus van militair Rambocus en de zus en moeder van de journalist Lesley Rahman.
Krachtig
"Het blijft je je leven lang bij, je vergeet het nooit meer," zegt Madeleine Helene Rahman, moeder van Lesley Rahman, een van de vijftien tegenstanders van Bouterse die op 8 december 1982 in Paramaribo bruut werden vermoord.
Er stond een stoel voor haar klaar. De 80-jarige vrouw was vandaag de eerste die haar verhaal mocht vertellen aan de krijgsraad. "Zo waarlijk helpe mij God almachtig", klonk het krachtig toen ze de eed aflegde. En terwijl de president van de rechtbank haar verklaring voorlas, vulde zij zonder haperen de informatie aan.
Verjaardagskaart
Lesley Rahman werkte bij de ochtendkrant De Ware Tijd. Hij was kritisch naar de militairen toe. Tijdens een persconferentie in september 1982 werd hij gewaarschuwd door Desi Bouterse, die aangaf dat hij niet wist waar hij mee bezig was.
"Ik hoorde dit antwoord van Bouterse via de televisie", vertelde moeder Rahman. "Ik ervoer het als bedreigend en vond dat ik hem moest waarschuwen. In een verjaardagskaart die ze hem later stuurde, gaf ze dan ook aan dat hij voorzichtig moest zijn. Ze raadde hem aan uit het vaarwater van de militairen te blijven.
Op 7 december wordt Lesley Rahman uit zijn huis gehaald door vijf militairen. Terwijl hij de deur uitloopt, legt hij zijn hand op haar schouders en zegt: "Maak je geen zorgen, ik ben zo terug. Ik heb niets verkeerd gedaan."
Doorzeefd met kogels
"De deur was open en ik heb al die lichamen gezien. Het was gewoon verschrikkelijk", vertelt Joyce Rahman, die als tweede getuige uit Nederland aan het woord komt.
Zij was in het mortuarium om haar broer Lesley te identificeren. Haar moeder was daar niet meer toe in staat. Volgens Joyce was zijn borst doorzeefd met kogels en op zijn voorhoofd was een kogelgat te zien.
Ze beschrijft de verwondingen alsof ze zijn lichaam nog voor zich ziet. Aan de rechterkant van zijn hoofd was goed te zien dat hij gemarteld was. Gebroken benen en striemen op zijn huid. Hij is vermoord omdat hij zijn mening niet onder stoelen en banken geschoven heeft. Hij vond dat de militairen terug moesten naar het kampement.
Foto
"Uiteindelijk ben ik in 1985 vertrokken uit Suriname. Mijn moeder was al eerder vertrokken. Ik wilde blijven, want ik wilde me niet laten wegjagen uit mijn eigen land."
"Ik heb nog jaren als ambtenaar gewerkt op het kadaster. Ik weet dat ik met regelmaat een foto van Bouterse van mijn muur afrukte en in de prullenbak smeet. Het ging me namelijk veel te ver om de hele dag tegen de foto van de moordenaar van mijn broer aan te kijken."
»
»
»
»
»
»