Door verslaggever Pauline Broekema
Vanmiddag hingen ze er allemaal nog. De doeken van Dick Ket, Raoul Hynckes, Jan Mankes, Pyke Koch, Willink. Uit de vaste collectie. En er was de overzichtstentoonstelling van Jan van Tongeren. De fijnschilder, uit het Gelderse Oldebroek, die in 1991 in Amsterdam overleed.
Er waren de twee zalen met de ontwerpen van Fong Leng. Uit eigen collectie. De mantels van maraboe bont. De uitzinnige jurken, met leren applicaties, zijde, in alle kleuren van de regenboog. Mathilde Willink, die na iedere nieuwe show van Fong Leng liefst had dat Carel Willink, haar echtgenoot, ze allemaal voor haar kocht. De gewaden vertonen hier en daar nog de sporen van een leven waarin ze echt werden gedragen. Mathilde, de struise Zeeuwse, je ziet haar er in lopen. Allemaal in enkele ritten met de vrachtwagen afgevoerd.
Bij elkaar houden
Er waren veel bezoekers. Op de valreep. Zo blijkt dus nu. Het Scheringa Museum mobiliseerde zijn bezoekers. In de strijd voor het voortbestaan.
Op een zuiltje in de hal van het museum lag een vers gastenboek. Met een citaat uit de Volkskrant werden de bezoekers aangespoord hun hartenkreet over het Scheringa Museum te noteren. De Volkskrant schreef: "de verzameling is uitgegroeid tot de top van wat Nederland op het gebied van realistische kunst te bieden heeft." De teksten van bezoekers waren even juichend. "Nationaliseer dit museum." "Zoiets moois doe je gewoon niet weg." "Bij elkaar houden!" "We hopen dat al dit moois en waardevols niet hoeft uit te waaieren." En een simpel "sterkte!"
Iemand die zich overtuigd avant-gardist noemt vond, ondanks zijn voorkeur, dat het museum "absoluut" moet blijven. Er werden suggesties gedaan. Om de Vereniging Rembrandt in te schakelen. En om de Nederlandse Bank te vragen om net als destijds bij de Victory Boogie Woogie van Mondriaan, die het Haags gemeente Museum zo kon verwerven, een substantiële bijdrage te doneren zodat het museum gered kan worden. Toen ging het om 82 miljoen gulden. Zo'n 37 miljoen euro.
Ramptoeristen
Directeur Sander Uitdenbogaard signaleerde een mix aan belangstellenden. Mensen die aangespoord door alle publiciteit nu eindelijk de collectie wel eens zelf willen zien. De vaste bezoekers. En wat hij noemde "ramptoeristen'.
Die ramptoeristen, zal enkele uren later blijken, kwamen langs in de aanloop van een ongeluk.
Er kwamen nogal wat steunbetuigingen binnen, vertelde de directeur. De medewerkers en de vrijwilligers hadden het nodig. De onzekerheid over de toekomst verhoogde weliswaar het gevoel van saamhorigheid, maar viel ook zwaar.
"Zo'n geweldige collectie die laat je toch niet uit elkaar vallen? En wat u hier ziet hangen is maar een fractie." zei Uitdenbogaard.
Bewaakster
Om er meer van te kunnen laten zien wordt verderop, op vijf minuten rijden, het nieuwe museum gebouwd. Een enorm complex waar tegen het gemeentehuis van Opmeer, aan de overkant, schriel afsteekt. Een roodstenen gebouw dat bijna af is. Hier en daar mist een lichtkoepel. Het parkeerterrein ligt braak. Bouwplastic flappert op het dak. Vanmiddag liep een stoere bewaaksters, de voeten in kistjes, met een herder langs het gebouw. Langs de gesloten luiken van de bouwkeet en het bord van bouwer Midreth BV die meldt op het werk haar retentierecht uit te oefenen. Eerst geld zien, dan gaat het pand weer terug.
Botero
De museumwinkel in de voormalige huishoudschool deed die laatste uren goede zaken. "Het is een belangrijke en verrassend complete collectie" zei de directeur en vertelde van de eerste hoopvolle contacten met de provincie en het ministerie.
Maar van de Stuyvesant collectie, bijeengebracht door industrieel Alexander Orlow, werd toch ook gezegd dat die uniek was? Die ging ruim een jaar geleden toch ook onder de hamer. Ondanks alle inspanningen van de overheid? Sander Uitdenbogaard wilde er liever niet aan worden herinnerd. Tegen vijven, bijna sluitingstijd, wapperde buiten nog fier de museumvlag. En glom in de herfstmiddag op het parkeerterrein een topstuk. Een prachtige Botero. Het zal een schrale troost zijn geweest toen de vrachtwagens kwamen. Die Botero was in ieder geval te zwaar om mee te nemen.
Deel deze pagina
»