Door onze verslaggever Roel Pauw
Een paar kilometer buiten Padang begint het Indonesië zoals ik dat ken uit de boekjes: rijstvelden omzoomd door weelderige bossen, vredig grazende karbouwen, schilderachtige huisjes, bananen direct van de boom. In grote lijnen klopt het plaatje nog steeds, maar sinds afgelopen woensdag loopt er een diepe wond door dit paradijs. Door de aardbeving zijn op zo'n 70 kilometer van Padang enorme plakkaten grond in beweging gekomen die drie hele dorpen in minder dan een paar seconden hebben begraven.
Eén huisje kreeg een schampschot te verwerken, maar zelfs dat was al genoeg om het volledig te verwoesten. Tot meters ver liggen planken en huisraad in de modder. Misschien hadden deze bewoners geluk en konden ze op tijd ontsnappen. Maar van de meeste huizen is zelfs helemaal niets meer te zien.
Walm
Hulpverleners zijn bezig om met scheppen, beitels en kapmessen laag voor laag af te graven. Af en toe stijgt er een vreselijke walm op uit de puinhopen. Een teken dat hier waarschijnlijk een slachtoffer ligt. Een Duits bergingsteam heeft het terrein eerst met honden doorzocht, zodat ze niet lukraak hoeven te gaan graven. Waarschijnlijk wordt 80 procent van de doden nooit teruggevonden.
Een jongen staat met een groot ingelijst babyportret in zijn handen. Rondom liggen nog meer foto's op de grond. Persoonlijke bezittingen die met verwoestende kracht zijn weggerukt uit de intimiteit waar ze thuishoren. Dat is iets waardoor een ramp als deze vooral indruk maakt: het leven houdt op, onaangekondigd en ontluisterend.
Tattoo
Intussen zijn er vijf lichamen geborgen. Ze liggen onder een tentje in het gras. Vliegen zwermen er omheen. Op een van de lijkzakken staat 'Mr. X', maar een oud dametje in een keurige blauwe sarong neemt daar geen genoegen mee. Ze wil kijken of het misschien een bekende is. De rits gaat open en onder het oog van tientallen nieuwsgierige ramptoeristen wordt de plastic flap opengeslagen. Hij heeft een tattoo, ze weten wie hij is. Iets minder onzekerheid, iets meer verdriet met een adres.
De velden zullen weer groen kleuren van de opschietende rijst. En de kinderen zullen er spelen alsof er nooit iets is gebeurd. Het litteken van deze wond zit in de herinnering van de mensen die erbij waren en die leven met de doden onder hun voeten.
Deel deze pagina
»
»
»