Door verslaggever Roel Pauw
Een ramp maakt geen onderscheid, hulpverleners doen dat wel. Als je pech hebt, zal er nooit iemand naar je omkijken. Ook in de omgeving van Padang zijn heel wat huizen ingestort door de aardbeving. Volgens een patroon dat een geoloog misschien een beetje zou kunnen begrijpen, maar dat voor mij veel weg heeft van pure willekeur. Kilometers achtereen is er niks aan de hand en dan is opeens huis na huis veranderd in een bouwval.
Kartonnen doos
Sommige mensen hebben in hun voortuin een tent opgezet, gemaakt van dat blauwe dekzeil van de bouwmarkt. Het huis is of ingestort of niet veilig genoeg voor een ongestoorde nachtrust. Kinderen zwaaien met kartonnen dozen naar iedereen die voorbij komt. De bedoeling is dat je er iets ingooit. Om de kans dat dat lukt iets te vergroten, hebben ze planken of takken over de weg gelegd.
Dankzij deze zelfgemaakte verkeersdrempels hebben ze net iets meer tijd om een potentiële donateur in de ogen te kijken. Maar meestal krijgen ze niks. Eén keer zie ik een vrachtwagen van een hulporganisatie stoppen. Er worden wat zakjes gedroogd voedsel in de doos gegooid. Een andere keer gaat er een bankbiljet in. Maar ook als je niks geeft, blijven de kinderen uitbundig naar je lachen. Voor hen is het bijna een spel.
Reddingsmedewerkers
Ondertussen wurmt zich over de smalle provinciale weg een groeiende stroom van reddingswerkers, officials (met zwaailicht en sirene), journalisten en militairen op de motor (met dozen hulpgoederen achterop) naar het noorden. Waarschijnlijk onderweg naar de grote calamiteit, de aardverschuivingen.
De vader van de kinderen is bezig de stenen van een omgevallen muur netjes schoon te maken, want veel geld voor iets nieuws zal er wel niet zijn. Misschien zijn dit nog wel de grootste pechvogels: onzichtbaar voor de camera's en de handenschuddende politici, maar in financieel en moreel opzicht wel jaren achterop.
»
»
»