Door correspondent Bram Vermeulen
Slechts een keer in de drie jaar houden Wereldbank en IMF hun jaarvergadering buiten het hoofdkantoor in Washington. Die plekken worden altijd zorgvuldig gekozen. Praag had de eer in 2000, aan de vooravond van de aansluiting van de Oost-Europese economieën bij de Europese Unie. Dubai (2003) en Singapore (2006) moesten laten zien dat Washington heus wel begreep dat het machtsevenwicht van de wereldeconomie naar Azië is opgeschoven.
Dus wat is het idee achter Istanbul, het commerciële centrum van een land dat al meer dan een jaar weigert zaken te doen met het Internationaal Monetair Fonds?
De enige mogelijke verklaring is dat de datum en locatie werden geprikt in een tijd dat Turkije een van de weinige landen ter wereld was die het fonds nog bestaansrecht gaf. Dat was ruim voor de kredietcrisis van 2008.
Hoogvlieger
Als Turken het over dé crisis hebben, dan spreken ze over de crisis van acht jaar geleden, toen de lira vijftig procent van de waarde verloor en talloze banken dreigden om te vallen. Dankzij de veertig miljard dollar van IMF en Wereldbank en de opgelegde aanpassingen van de economie, werd dit land met een gemiddelde jaarlijkse groei van zeven procent Europa's hoogvlieger en bleken de banken in 2008 immuun voor de kredietcrisis elders.
De spectaculaire groeicijfers gaven de Turkse premier Erdogan zoveel zelfvertrouwen dat hij nu zijn neus ophaalt voor het geld uit Washington. De crisis waait wel over, zegt hij waar hij kan.
Ongeloofwaardig
De cijfers spreken hem tegen. De Turkse economie kromp in het eerste kwartaal met veertien procent. Turkije is daarmee na IJsland het zwaarst getroffen land van Europa.
"Omdat Turkije geen deal heeft met het IMF, wordt het land ongeloofwaardig voor andere geldschieters. Ik denk niet dat nationale trots zo'n deal in de weg zou moeten staan", waarschuwt de vooraanstaande econoom van de 'Financial Times', Martin Wolf.
De meeste kenners van de Turkse economie die de jaarvergadering in Istanbul bijwonen, zijn het met hem eens.
Nationale trots
Maar premier Erdogans kiezers bezoeken geen jaarvergaderingen van het IMF. Die kiezers wonen in plattelandsgemeenten of arme buitenwijken, waar de regering vlak voor verkiezingen miljarden lira's steun na toe stuurde. Het IMF vindt die hoge uitgaven onverantwoord en zou in ruil voor dertien miljard dollar die Turkije nu nodig zou hebben, onmiddellijk een einde aan maken.
Erdogan speelt in op de nationale trots van de Turken. Wij hebben niemand nodig. "De enige vriend van een Turk, is een Turk", waarschuwde de grondlegger van de Turkse republiek Mustafa Kemal Ataturk.
Met dat sentiment weet Erdogan zelfs de antiglobalisten aan zich te binden. Normaal wijzen de links-radicalen zijn neoliberale regeringsbeleid af als veel te rechts en onbarmhartig, maar tijdens de jaarvergadering van Wereldbank en IMF in Istanbul steunen ze zijn verzet.
»
»
»
»
»
»
»
»