Door verslaggever Pauline Broekema
"Een juweel. Een juweel voor Luik!" In vervoering kijkt een echtpaar vanachter de dranghekken naar de schepping van Santiago Calatrava: het station Luik-Guillemins, dat Luik het centrum maakt in een knooppunt van TGV lijnen. Het wordt vanavond geopend.
Voor 445 miljoen euro heeft de stad een ongelooflijke Calatrava-schepping.
De wereldberoemde architect uit Spanje, die gebouwen maakt die tegelijk kunstwerken zijn. Hij ontwierp onder meer stations voor Lyon en Lissabon. Musea, zoals de ongelofelijke uitbreiding van het museum voor moderne kunst in Milwaukee: een gebouw als een lichtvoetige zeemeeuw, dat om 12.00 uur 's middags de vleugels spreidt en weer sluit. Het Olympisch stadion in Athene, bruggen in Buenos Aires, Redding, Sevilla, Bilbao en - niet te vergeten - voor het vlakke land van de Haarlemmermeer.
"Nederland!", zegt Calatrava en legt een zekere begeestering in zijn stem. "Nederland! Een land van architecten. Ik heb er drie bruggen gebouwd. In Hoofddorp."
Voorlopig zijn het de enige Calatrava-scheppingen in Nederland. Elegante overspanningen in het polderland. Vlak na de onthulling onderwerp van verhitte discussies. De kostbare bruggen van ruim 28 miljoen euro vertoonden scheuren en bleken moeilijk te onderhouden.
Nieuw Luik
Het station in Luik staat als een witte koepel van staal en glas midden in de stad. Het brengt de trein tot in het centrum. Calatrava wilde geen station als barrière, die de stad afsluit van de bewoonde wereld. Zoals het centraal station in Amsterdam een muur optrekt tussen de waterkant en de stad. De omgeving van Calatrava's schepping is nu nog de Luikse troosteloosheid. Schilderachtig, dat wel.
De cafés 'Chez Madame Pita', 'Brasserie du midi' en 'Duc d'Anjou', de hotels, de duistere gelegenheden, ze zullen het veld moeten ruimen. Aan de stadzijde van het station heeft Calatrava een plein in gedachten en een enorme boulevard met vijverpartijen. Zijn station als motor van een nieuw Luik.
Chicago
Calatrava plant alsof er geen crisis is. "Die is volgens Obama al weer voorbij", wuift hij de onheilstijdingen weg.
Hij voert de stoet journalisten aan, op ronde door het station. Door de witte galerij, onder de perrons. Deels ondergronds maar toch zo geconstrueerd dat het daglicht er toegang heeft en de hal doet ogen als een kathedraal.
Calatrava vertelt bevlogen hoe hij bouwt voor de toekomst. "Dit is niet alleen voor ons. Maar juist voor komende generaties." Hij wil maar zeggen: de crisis is een spatje in de tijd. En vooral in deze tijden moet je mensen hoop geven door iets van eeuwige allure neer te zetten.
Toch dringt de crisis door tot zijn kantoren in Zwitserland, Spanje en de Verenigde Staten. De spectaculaire Chicago Tower, die in 'Windy City' al liefkozend de Spire wordt genoemd, staat in de wacht. Het moet de hoogste wolkenkrabber van de VS worden. De grond, op een unieke locatie bij het Michigan meer, is weliswaar bouwrijp, maar gebouwd wordt er nog lang niet. Een kwestie van een financiering die niet rond komt.
Maastricht
Dichter bij huis speelt een zelfde oponthoud. De tweede Calatrava-schepping in Nederland. In Maastricht is al begonnen met de bouw van de Universiteitscampus, de opdrachtgever is woningstichting Servatius. Maar het werk is stilgelegd.
De campus kost 165 miljoen euro. Het bevat ruim 550 studentenwoningen, een sporthal, winkels en kantoren. Servatius heeft onlangs aangegeven het project niet alleen te kunnen dragen. Het wil daarom steun van andere partijen: de universiteit, de gemeente en de provincie.
Algemeen directeur Paul Driever van Servatius gaat er vanuit dat het gaat lukken.
Een complex van Calatrava! Zo prestigieus. Het zal onder meer een bijdrage leveren aan het culturele gezicht van Maastricht. En de stad op de kaart zetten als een centrum van architectuur, is zijn stellige overtuiging.
Hoogstandje
Het station in Luik wordt na een bouwperiode van tien lange jaren (het werk lag zelfs een tijd stil) overgedragen aan de stad. De bewoners nemen een voorschot en kijken, ademloos. "Het is goed voor de stad!", zegt een vrouw. "Fantastisch. Het is een kunstwerk!", zegt een ander en neemt met haar mobiele telefoon een foto.
"Over een eeuw is dit een monument", zegt een bejaarde man. Hij weet het zeker: dan wordt het station in één adem genoemd met al die andere architectonische hoogstandjes. De Eiffeltoren. De Chinese Muur. En Luik-Guillemins.
Deel deze pagina
»
»
»