Door Rachel de Meijer
Charlotte van Steenis woont in verzorgingstehuis Buitenhaeghe in Almere en gaat vandaag foto's maken van medebewoonster Anganita Postema. Charlotte doet mee aan het project Ouderen in Perspectief, bedoeld om bejaarden uit hun isolement te halen.
Bewoners van verzorgingshuizen wonen weliswaar onder één dak, maar hebben vaak weinig contact met elkaar. 'De huidige generatie ouderen is over het algemeen niet gewend over zichzelf te praten en diepere gesprekken te voeren', zegt Hein Walter, initiatiefnemer van Ouderen in Perspectief. 'We proberen met dit project ouderen hiertoe te verleiden met behulp van fotografie'.
Het is niet de bedoeling dat de deelnemers zomaar wat foto's maken van hun medebewoners. Ze doen dat op basis van een lang gesprek tussen fotograaf en geportretteerde.
Charlotte doet mee aan het project omdat ze fotograferen vroeger heel leuk vond. Haar oude fototoestel heeft ze al vele jaren niet meer aangeraakt. Nu mag ze aan de slag met een supermoderne digitale camera. En dat doet ze voortvarend. Ze is nog niet binnen of ze begint foto's te maken van Anganita, een 86-jarige Amsterdamse, die sinds zeven maanden in het tehuis woont. Een professionele fotograaf begeleidt Charlotte. Hij geeft haar niet alleen tips over het gebruik van de camera, maar helpt haar ook bij het interview. En die hulp kan ze wel gebruiken, want ze lijkt zich te verschuilen achter haar camera; ze fotografeert liever dan dat ze praat.
Stratenmaker
Anganita is minder verlegen, zij vertelt honderduit over haar dagelijkse beslommeringen. Als haar familie ter sprake komt, blijkt ze heel wat meegemaakt te hebben. Een van haar zonen stierf op tweejarige leeftijd aan een slopende ziekte en haar man overleed tien jaar geleden aan longkanker. Hij was stratenmaker. Vol trots vertelt ze dat hij meewerkte aan de bouw van het Monument op de Dam in Amsterdam. Maar ze kijkt liever vooruit, terugblikken heeft geen zin. Huilen doet ze nooit, behalve gisteren, toen haar zoon haar bezocht en alweer snel wegging. Haar andere zoon en dochter ziet ze nooit, ze kent niet eens alle namen van haar kleinkinderen. Anganita vindt het niet erg, zegt ze, zolang zoon Ronald maar komt, haar oogappel.
Na enig aandringen vertelt Charlotte dat ook haar kind jong gestorven is. Ze vindt het moeilijk hierover te praten alsook over haar man die op dertigjarige leeftijd zelfmoord pleegde. Deze vrouwen hebben veel gemeen, maar het blijft moeilijk dit verdriet met elkaar te delen. Toch weten ze in anderhalf uur meer van elkaar dan in de zeven maanden dat ze nu in hetzelfde huis wonen.
Deel deze pagina
»