Het is vandaag vijf jaar geleden dat meer dan 1100 mensen werden gegijzeld in school nummer 1 in Beslan. De - waarschijnlijk - 32 gijzelnemers eisten de terugtrekking van Russische troepen uit Tsjetsjenië. Drie dagen later bestormden speciale troepen van het Russische leger de school. Daarbij kwamen 334 mensen om, meer dan de helft kinderen.
Door Kysia Hekster, correspondent Rusland
Beslan, Rusland - Moeder Zifa hangt uit het raam en roept haar kinderen Victoria (5) en Alexander (17) voor het eten. Ze gaat verder met tafel dekken. Vaak, vertelt ze, liggen er opeens vijf borden. Voor haar man en haar, voor de kinderen en één voor Giorgi, haar tweede zoon, die ze na de gijzeling van school nummer 1 in Beslan nooit meer terugzag. Ze weigert nog altijd te geloven dat hij dood is en weet zeker dat hij op een dag gewoon weer in haar keuken zal staan.
Na het eten laat ze me de foto zien die ze maakte vlak voor ze de kinderen naar school bracht op 1 september 2004. Victoria was net geboren en zit op een rode stoel, haar broertjes kijken stralend aan weerszijden van de baby de camera in. Hun mooiste kleren hebben ze aan, grote bossen bloemen voor de juf in hun handen. Het is een feestdag, 1 september, als Russische kinderen na hun lange zomervakantie voor het eerst weer naar school gaan.
Hel
Nog geen half uur na het maken van de foto werden Zifa en haar zoons samen met meer dan 1100 anderen gegijzeld in de school. De gijzelnemers eisten dat het Russische leger zich zou terugtrekken uit Tsjetsjenië, op ongeveer 100 kilometer van Beslan. Drie dagen lang werden ze vastgehouden, op elkaar gepropt in de gymzaal van de school. Zonder eten, en vooral, zonder water in de hitte. Zifa gaf nog melk aan babydochter Victoria die bij haar vader achtergebleven was en liet nu andere kinderen uit haar borst drinken.
"Het was de hel", fluistert Zifa bijna, "en al die tijd dacht ik maar één ding: we moeten hieruit komen". Tijdens de bestorming door speciale Russische troepen vluchtte ze met Alexander door de gebroken ramen van de sportzaal en raakte ze Giorgi kwijt. Zifa raakte zwaargewond aan haar gezicht, heeft meerdere operaties ondergaan en opnieuw leren praten. De wond aan de linkerkant van haar mond is nog altijd zichtbaar.
Verjaardag
Naar wat er over is van de school gaat ze zelden. Naar het kerkhof 'de stad van de engelen' waar de slachtoffers van de gijzeling begraven liggen, één keer per jaar. "De autoriteiten hebben daar een graf voor Giorgi gemaakt. Ze hebben zelfs een foto van hem in de grafsteen gezet. Maar ik weet zeker dat het mijn zoon niet is die daar ligt. Veel lichamen zijn nooit geïdentificeerd. Ik heb er een andere foto overheen geplakt. Maar wie het ook is die daar begraven is, op de verjaardag van Giorgi ga ik erheen en breng ik bloemen."
"De mensen denken dat ik gek ben dat ik nog steeds op Giorgi wacht", vertelt Zifa. "De buren zeggen: 'hij is dood, anders zou hij toch allang terug gekomen zijn? Het is vijf jaar geleden!' En zo denkt bijna iedereen erover. Maar Victoria en ik zeggen nog iedere avond een gebed voor hem, en Alexander en ik wachten samen. We hadden kunnen verhuizen, weg uit Beslan, maar wat zou Giorgi denken als hij thuiskwam en wij waren er niet?"
Deel deze pagina
»
»
»