Bori, wit, sosa, crack, coke of simpelweg cocaïne. Omdat de VS minder afneemt, wordt Europa steeds populairder bij smokkelaars. De NOS volgt deze week het 'witte spoor' terug, de route die cocaïne aflegt om bij de gebruiker in Nederland te komen. We spreken met gebruikers, drugsbestrijders, drugssmokkelaars om uiteindelijk bij de cocaproducenten te komen. In deel 1: Amsterdam
Door redacteur Marc Bessems
"Net als je opa", zegt Stef terwijl hij met z'n aansteker de vlam zet in het witte poeder in z'n basecokepijpje. Even houdt hij zijn adem vast en dan, met een gelukzalige glimlach, blaast Stef de cokedampen uit z'n longen. "Gewoon een pijpje roken."
Het verschil met grootvaders pijp is de inhoud. Basecoke, beter bekend als crack, levert de gebruiker vrijwel direct een intens resultaat. Klein nadeel: het is ook zo weer voorbij en nogal wat gebruikers willen dus een snelle herhaling van het kortstondig ervaren genot. Kenners zeggen dat het geestelijk bijzonder verslavend is.
Volgens Stef valt dat wel mee. Hij zegt soms weken niets te roken. Vandaag gebruikt hij in ieder geval voor ruim vijftig euro aan drugs.
De coke heeft hij gekocht bij z'n huisdealer. Een belletje was genoeg: binnen een paar minuten loopt Stef even naar buiten, de straat op, groet z'n contrabandeleverancier en een paar tientjes wisselen van eigenaar.
Stef komt terug met twee kleine plastic zakjes wit poeder. Per gram kost het zo'n vijftig euro, maar dan heb je het wel over basecoke, het spul dat je kan roken. Je kan cocaïne ook snuiven, je kan er je tandvlees mee insmeren, je kan het injecteren.
Stress
Ervaringsdeskundige Stef heeft het zo'n beetje allemaal geprobeerd. Hij is al dertig jaar gebruiker: heroïne, opium, coke. Maar het liefst rookt hij dus crack. Alleen jammer dat het illegaal is.
"Dat levert ons gebruikers zoveel stress op, je wordt de criminele wereld ingetrokken, mensen gaan stelen", Stef vindt het maar niks. Bovendien, zegt hij, "is er toch niets aan te doen. Die honderdprocentscontroles zijn onzin: als je op de ene plek streng gaat controleren, komt het op de andere plek ongemerkt naar binnen". Op z'n T-shirt staat de spreuk: "drugs moet mogen".
Voorlopig is het nog illegaal en taboe. Stef wil daarom niet herkenbaar in beeld en we gebruiken niet zijn echte naam. We zitten stiekem op een oude boot, verstopt voor de wereld.
Toch is hij in z'n privéleven open over z'n drugsgebruik. Stef werkt en heeft zijn collega's over z'n drugsgebruik verteld. Dat leverde opmerkelijke reacties op. "De een omhelsde me en begon spontaan te huilen. De ander wist nu eindelijk waar z'n portemonnee gebleven was, die vorig jaar spoorloos verdween".
De andere afleveringen komen uit Spanje, Guinee-Bissau en Peru.
Het Witte Spoor weergeven op een grotere kaart Deel deze pagina
»
»
»