Het Nederlandse onderwijs gaat drastisch veranderen. Voor kinderen met gedragsproblemen en andere beperkingen moet het straks makkelijker worden om op de school van hun keuze terecht te kunnen. Passend onderwijs heet dat. En over twee jaar zou het systeem ingevoerd moeten zijn. Maar of dat gaat lukken?
Geen kind meer dat thuis zit omdat er geen geschikte school te vinden is. Voor de staatssecretaris van onderwijs is het één van de belangrijkste redenen om passend onderwijs in te voeren. Maar om wat voor kinderen hebben we het dan? Denken zij, en hun ouders, dat passend onderwijs hen straks gaat helpen?
Sefanja is veertien jaar oud en autistisch. Maar dat niet alleen. Sefanja kan goed leren. Onderwijs op vwo-niveau past bij haar. En daar zit 'm nou net het probleem. Een school waar ze rekening houden met haar beperking en tegelijkertijd met haar capaciteiten. Die heeft ze tot nu toe nog niet kunnen vinden.
"In groep zes van de basisschool werd de diagnose autisme gesteld. De laatste twee jaar volgende Sefanja onderwijs op een cluster vier school. Een school voor zeer moeilijk opvoedbare kinderen of kinderen met een psychische aandoening. Het advies aan het einde van groep acht luidde havo/vwo. Wat wel gevolgd moest worden op een speciale school. En dat is precies het probleem. Want die zijn er niet."
"Ik vond een cluster vier school waar les zou worden gegeven op havo/vwo-niveau, maar dat bleek uiteindelijk niet het geval te zijn. Met geen uitdaging op school en een reistijd van 2,5 half uur hield Sefanja het niet lang vol. De school had inmiddels ook zelf aangegeven dat het beter was voor Sefanja om naar een reguliere school te gaan. Maar welke? Dat konden ze mij ook niet vertellen."
"En weer ging ik op zoek. Een school waar toneellessen werden gegeven en waar de kinderen niet van lokaal naar lokaal hoefden te lopen. Dat leek Sefanja erg leuk. Maar tijdens het eerste gesprek werd duidelijk gemaakt dat autistische kinderen geen toneelklas mochten volgen. Wel werd een gymnasiumklas aan bevolen. Een klein groepje. Daar zou Sefanja tussen passen."
Ze deed er de brugklas. Het ging goed, Sefanja maakte vriendinnen en haalde goede cijfers. Wel lag er een behoorlijke druk want door haar achterstand waren er een boel vakken waar ze nog nooit les in had gehad. Die druk zorgde ervoor dat ze langzaam overspannen raakte. Op school werd weinig rekening gehouden met haar. Een keer in de week mocht ze een half uurtje met een coach praten, maar dat was het dan ook.
Thuis
Het is meer het gebeuren om de school heen wat Sefanja raakte. Als er bijvoorbeeld een uur uitviel dan was ze de kluts kwijt. Ook was de klas niet voorgelicht. Uiteindelijk vond de school dat Sefanja te vaak ziek was om op school te blijven. En dus weer terug moest naar het speciaal onderwijs.
"Ik werd doorverwezen naar een cluster vier school. Daar zou een havo drie klas zijn, niveau gymnasium twee. Weer met het busje en weer een nieuwe school. Toen ging het niet meer. De kinderen in die klas waren totaal anders dan haar. Sefanja belande op een vier vmbo school. De leeftijd van die kinderen lag dichter bij haar eigen leeftijd. Maar de aansluiting was er niet. Sommige vakken waren te makkelijk, sommige te snel."
"Nu zit ze thuis. Zelf heb ik het idee dat ik haar al twee jaar thuis heb. Qua niveau kan ze makkelijk meekomen, maar er zijn wel aanpassingen nodig. Ik hoop dat passend onderwijs kan brengen wat Sefanja nodig heeft."
»
»
»