Dit verhaal is onderdeel van de NOS Radioroute van Sluis in Zeeland naar Roodeschool in Groningen. Bekijk hier de hele route.
Door verslaggever Joris van de Kerkhof
"Boomkikkers zijn bijzonder door hun gifgroene kleur, maar ook door hun kritische geest. De boomkikker stelt eisen aan zijn woonomgeving. Als hij het naar zijn zin heeft, dan betekent het dat het goed gaat in dat gebied."
Mireille Oonk van Staatsbosbeheer weet alles van de boomkikker. Ze heeft er, samen met Natuurmonumenten en Het Brabants Landschap, vorige week driehonderd uitgezet in een gebied in de buurt van Baarle-Nassau. "Een groot groen grasveld is niks voor deze kikker, dat voelt als een woestijn voor ons, groot en onoverzichtelijk. Daarom voelt hij zich het beste thuis in kleine, afgebakende gebieden."
Oonk loopt naar een speciaal beekje, daarvoor is een haag van bramenstruiken en ander groen. "De beestjes zijn nu een centimeter of 2, ze worden 4 centimeter. Ze zijn nu nog stil, omdat ze te jong zijn om te paren. Maar als die tijd eenmaal is aangebroken dan roepen de maken de mannetjes een kekkekkekkekkek-geluid. Heel herkenbaar, je hoort het vaak in Frankrijk. Het voelt een beetje sensueel daardoor. Ik associeer het met mooie zwoele avonden."
De boomkikker is belangrijk. De laatste jaren ging het niet goed met de kikker. Op veel plekken, verdween hij. De natuurorganisaties doen nu hun best om de kikker terug te plaatsen op de plekken waar hij vroeger voorkwam. De kritische geest van de boomkikker is een belangrijke graadmeter voor de kwaliteit van de natuur.
"Hij zoekt vaak de zon op. Hij kan echt verticaal omhoog lopen. Hij heet niet voor niks boomkikker, hij kan dus over een stam naar boven. Eenmaal boven, kan hij op een blaadje gaan liggen, lekker baden in de zon." Oonk vertelt zo enthousiast over de boomkikker dat het beestje als vanzelf voor je gaat leven. Ondanks dat er 300 zijn uitgezet in een betrekkelijk klein gebied, is het moeilijk om er ééntje te vinden. Als we er dan toch één zien, springt het beestje snel weg. Geen zin in pottekijkers. "Maar misschien hebben ze zich wel verstopt met z'n allen, en zitten ze ons vanaf een onzichtbare plek te bekijken."
Ik zie ze, in mijn gedachte al zitten. Ze roepen kekkekkekkekkek, naar ons, lachen een beetje om al die aandacht, maar zijn er ook wel door vereerd. Ondanks dat ze maar vier centimeter worden, zien ze er in gedachte nu uit als echte Kermits. Een Kermit de kikker met een speciale onderkin, die de klank kan laten resoneren.
Waren ze in het echt maar zo groot, dan had ik ze ook kunnen fotograferen. Nu zijn het alleen maar plaatjes waar de boomkikker misschien gezeten zou kunnen hebben. Alhoewel; soms is het mooier om te fantaseren hoe iets eruit ziet, dan de werkelijkheid van twee of vier centimeter groot.
»