Dit verhaal is onderdeel van de NOS Radioroute van Sluis in Zeeland naar Roodeschool in Groningen. Woont u zelf op de route en wilt u kwijt wat er in uw omgeving speelt of hebt u tips? Mail het naar onze verslaggevers op radioroute@nos.nl.
Door verslaggever Joris van de Kerkhof."Ze vinden me wel een rare. Van achter de gordijnen hebben ze overal commentaar op, en iedere vernieuwing kraken ze af." Antoinetta Reesink is beeldend kunstenaar en woont sinds zes jaar in Zuidzande, gemeente Sluis. Ze is één van de 600 inwoners en baalt er van dat haar collega-Zuidzandenaren niet vooruit te branden zijn.
"Ze noemen mijn huis hier het kleine kasteeltje en dan ben ik natuurlijk de kasteelvrouwe, dat vind ik wel leuk." Reesink zit in de ´kasteeltuin´ als ze over haar dorp en dorpsgenoten praat. "Het begint al bij de inrichting van mijn tuin. Dat vinden ze raar. Zo veel bloemen en bomen. In de meeste andere tuinen hier zit veel meer gras dan bij mij."
Stug
Langs de provinciale weg lopen we naar de dorpskern. "Die weg is een groot nadeel, de auto's maken een hoop herrie, ik zou willen dat ze er hier een 30-kilometerzone van maken." Ronnie Versluijs loopt ook mee, hij is de 'autochtoon' van het gezelschap en zorgt voor de nodige relativering. "Al die auto´s hier, het zijn net kamelen. Als ze water ruiken, gaan ze harder lopen." Het is de doorgaande weg naar de kust vandaar.
Ronnie bezoekt zijn oma, die in de jaren dertig van de vorige eeuw in Zuidzande kwam wonen. "De mensen zijn hier stug. Niet zo aardig eigenlijk. Als vrouw van een arbeider kon ik natuurlijk geen contact hebben met een boerin. Die standsverschillen waren hier enorm. Het is misschien wel veranderd, maar echt contact met de oorspronkelijke bewoners heb ik nooit gekregen. Maar misschien ligt het ook aan mezelf, dat ik te weinig heb gedaan om contact te maken."
Sleutelgat
Kleinzoon Ronnie is vooral blij dat zijn oma de schuld voor de eenzaamheid ook bij zichzelf zoekt. "Dat heeft ze nooit eerder gedaan." Antoinetta Reesink zoekt in tegenstelling tot oma Versluijs wel contact met haar omgeving. "Maar het gaat moeizaam. De mensen zitten achter hun gordijnen en kijken naar buiten. Ze bekijken de wereld door een sleutelgat, staan niet voor nieuwe dingen open. Ik noem ze daarom sleutelgatdenkers."
Reesink woonde in Amsterdam, Veghel en Uden voor ze in Zeeuws-Vlaanderen terecht kwam. "Mensen zoals ik zijn mensen 'van de overkant', mensen met dikke nekken, blaaskaken. Ik probeer het tegendeel te bewijzen, maar dat is erg moeilijk hier. Ik heb natuurlijk wel contacten met mensen uit het dorp, maar de beste contacten heb ik met mensen die net als ik ergens anders vandaan komen."
De beeldend kunstenaar blijft op zoek naar 'warme' contacten met dorpsgenoten. "Ik zal ook wel moeten, want ondanks alle kritiek, wil ik hier wel blijven wonen. Het is hier zo mooi. Dat weidse uitzicht, dat vind je nergens. Heerlijk."
»
»
»