Door redacteur Harrie van Veen
Ongeveer duizend mensen hebben op het Museumplein in Amsterdam gedemonstreerd tegen het regering in Iran. De betoging was georganiseerd door verschillende mensenrechtenorganisaties en maakte deel uit van de Global Day of Action, waarbij in negentig steden over de hele wereld werd gedemonstreerd. Bij de betoging was ook een aantal Iraniërs aanwezig die gisteren in Den Haag een hongerstaking waren begonnen.
De menigte op het zonnige Museumplein (met af en toe een spat regen) bestond vooral uit in Nederland wonende Iraniërs, die regelmatig fanatiek het 'Dood aan de dictator' scandeerden dat de afgelopen weken al zo vaak door de straten van Teheran is gegalmd. De kreet werd in Amsterdam aangevuld met 'Dood aan het islamitische regime'.
Shirin Ebadi
Hoofdspreker was de mensenrechtenactiviste en winnaar van de Nobelprijs voor de Vrede, Shirin Ebadi. Zij kwam met een V-teken het podium oplopen onder luid applaus en gejuich.
Ebadi hield haar landgenoten voor om niet langer leuzen over de dood te schreeuwen. "Laten we over het leven praten", riep ze op. "Wij willen in vrijheid leven. Leve de vrijheid."
Ebadi, die in ballingschap leeft, somde een lange rij misstanden op in Iran: arrestanten die geen familie of advocaten mogen ontvangen, politieke activisten die de mond wordt gesnoerd, martelingen in de gevangenissen, families die de dode lichamen van hun kinderen niet terugkrijgen of niet ceremonieel mogen begraven, vreedzame betogers die van de straat worden geknuppeld.
Ebadi: "De Iraanse regering zegt dat de onrust van de laatste tijd een interne politieke kwestie is waar de rest van de wereld zich niet mee moet bemoeien. Maar in de 21ste eeuw kan geen land worden toegestaan dat het een oorlog voert tegen de eigen bevolking. Dit is een mensenrechtenkwestie."
Ze riep VN-secretaris-generaal Ban Ki-Moon op om Iran te bezoeken en een rapport op te stellen over de gebeurtenissen sinds de verkiezingen van 12 juni. "Meneer Ban Ki-Moon, laat Iran geen tweede Zimbabwe worden!"
Achterlijk regime
Belangrijkste spreker namens de Iraanse gemeenschap in Nederland was schrijver Kader Abdollah. In zijn typische bevlogen stijl kwam hij met een lofzang op de kleur groen, de kleur van de protestbeweging in Iran. "Groen is de kleur van vrede, van vrije meningsuiting en van vrije pers."
"Groen is de kleur van verzet tegen de onderdrukking en tegen het achterlijke regime van de ayatollahs. Weg met de dictator."
Zin?
De vraag of het regime in Teheran zich iets zal aantrekken van betogingen in Amsterdam beantwoorden de meeste Iraniërs met een overtuigd ja. "Natuurlijk heeft het effect", zegt Shervin Nekuee die in Nederland werkt als freelance publicist.
"De Iraanse regering is wel degelijk gevoelig voor internationale druk. Het laat zien dat de drie tot vier miljoen Iraniërs in de diaspora zich verbonden voelen met de oppositie in eigen land. En het geeft een signaal aan de Iraniërs die in Teheran strijden voor hun vrijheid."
Ook Leyla Sanadi, secretaresse in een ziekenhuis, benadrukt dat het belangrijk is de druk op de Iraanse regering te houden. Maar ze denk vooral aan haar familie in Teheran. "Iraniërs zijn drukke mensen, ze praten hard, ze lachen hard. Maar wat ik nu van mijn familie hoor, is dat het stil op de straten in Teheran. Beangstigend stil."
Energie
Fahrad Safai, student in Nederland, verwacht dat er nog een lange weg te gaan is voor de betogers in zowel Iran als in de rest van de wereld. Hij maakt zich geen zorgen over de afnemende betogingen van de afgelopen weken.
"Er wordt niet meer elke dag gedemonstreerd om geweld te voorkomen, maar de energie zit nog steeds in de lucht, ze kiezen vooral bepaalde momenten", verklaart Safai, die binnenkort zelf naar Teheran gaat om mee te doen aan de protesten. "Ze zijn vooral bezig om de eenheid te zoeken. Er bestaat een zeer grote diversteit van meningen. Vooralsnog schaart iedereen zich achter Mousavi. Hij is onze enige optie."
Ron Buitenhuis schreef een lied over het Iraanse meisje Neda, het meisje dat stierf tijdens de protesten in Teheran en zo volgens tegenstanders van het regime het symbool werd van Irans roep om vrijheid.
Sommige namen in dit artikel zijn gefingeerd.
Deel deze pagina
»
»
»