'Nu dan toch een geval van Mexicaanse griep'

Voor veel wandelaars is de derde dag van de Vierdaagse in Nijmegen een ware beproeving, dat merkt ook verslaggever Joris van de Kerkhof. 

18.00 uur
Nu dan toch een geval van Mexicaanse griep in de Vierdaagse. Gisteren was er een 'misschien' geval, vandaag dan een echt geval. Beide keren gaat het om Britse militairen.. Zoals verwacht geeft de organisatie van de Vierdaagse aan dat de Mexicaanse griep niets verandert aan de verdere loop van het evenement.

Gladiolen kopen en gewoon aan de route gaan staan morgen, in de regen, dat wel.

17.00 uur
Ik passeer de finishlijn thuis.

14.00 uur
Ik spreek mensen die het juist fijn vinden om in de regen te lopen. "Als de haren op mijn arm omhoog staan, dan voel ik me lekker."

Fijn.

En morgen weer vroeg op en wat een zegen om niet tot vijf uur te hoeven lopen. Zet hem jongen, je kunt het (niet).

11.45 – 13.00 uur
Bezoek aan de Rode Kruis post op het finishterrein.

Aardige prikker die heel zorgvuldig mijn voeten schoonmaakt, de blaren die nog niet open waren open prikt en er tape om doet. "Er hoeft geen tape om als je de komende dagen met je voeten omhoog op de bank gaat liggen", zegt de Rode Kruisprikker. Ook al loop ik niet, de komende dagen zal ik die bank niet zien, dus daarom ook maar tape.

De foto's zien er enger uit dan het in het echt voelde.

11.00 uur
De eerste wandelaars zijn natuurlijk al lang binnen. Een stoere man, met beslagen brillenglazen. "Natuurlijk heb ik het gehaald, anders zou ik hier niet staan. Ja, ik moet straks naar de fysio, probleempjes van vorige week verhelpen. Toen was er een wandeltocht, een extreme tocht. Ik moest proberen 100 mile in 24 uur te lopen. Nee, het is me niet gelukt, daarom moet ik nu naar de fysio. Maar hier in Nijmegen gaat het goed hoor. Op tijd mijn pijnstillers nemen."

Een mevrouw die in Zweden woont heeft het niet gehaald. Het heeft niets met het weer te maken, maar ondanks dat ze thuis flink getraind heeft, gaat het niet. Eigenlijk gaat het al drie dagen niet. Steek in haar knie, alsof er met een mes ingestoken wordt. "Ik had met mezelf afgesproken dat ik dit één keer in mijn leven zou doen. Nou bij deze dan, ook al is het niet helemaal volbracht."

Eén keer in je leven, voor de helft uitlopen. Uitvallers begrijpen elkaar.

10.15 uur
De mooiste dag van de week, althans de dag met de mooiste wandeling is een enorme regendag aan het worden. Met bakken. Vanochtend op weg naar de start en finishplek nog wel een enorme wijsheid gehoord. Vannacht had het ook geregend: "Tja, wat vannacht gevallen is, kan overdag niet meer vallen."

Het is dus verse regen, maar wel heel veel verse regen.

10.00 uur
Wat moet ik nu doen? Een beetje zitten en wachten. De eerste binnenkomers opvangen en dan toch nog maar naar de blarenpost en de massagemensen gaan.

09.00 uur
Op weg naar Maria Hopman, inspanningsfysioloog, de vrouw van de universiteit die allerlei onderzoeken doet rondom de Vierdaagse.

Ik zeg dat ik redelijk ongetraind aan de wandeltocht der wandeltochten ben begonnen. Waarom ik dat woordje redelijk er nou weer tussenstop? Ik sport wel, ik wandel zelfs, maar dat zijn nooit lange afstanden.

Professor Hopman is aardig voor me. Ze had best mogen zeggen hoe stom het was, hoe onverantwoord. Ze geeft vooral aan dat het goed is geweest om niet te starten vandaag (dat klinkt alweer positiever dan stoppen). "Je kunt nog maanden last hebben van je spieren en pezen. Die blaren, die zijn het probleem niet, die prik je door. Het kan wel zeer doen, maar dat is alles. Je kunt je flink verkijken op de gevolgen voor je spieren.

8.00 uur
Het is goed mogelijk om je eenzaam te voelen tussen duizenden wandelaars. De rugzak voelt steeds zwaarder. Aardige woorden van een ex-collega-wandelaar: "maar het is ook belachelijk zwaar die rugzak met alle radioapparatuur en de laptop en wat heb je allemaal nog meer bij je. Het was ook een bijna onmenselijke prestatie om mee te lopen."

Onmenselijk lijkt me wat overdreven. Het is vooral het niet goed inschatten van de eigen lichamelijke vermogens. Toch dank voor de steun.

7.15 uur
Jan Uitham is 84, hij loopt voor het eerst mee en heeft zich er op verkeken. Natuurlijk is het niet te vergelijken met zijn heroïsche prestatie in 1963 (hij werd tweede bij de woeste Elfstedentocht van toen), maar het is veel zwaarder dan hij dacht. Hij wil per se om half acht in het gedrang vertrekken, dan denkt hij namelijk dat hij meer kans heeft om op tijd binnen te zijn.

6.30 uur
Ik strompel naar een interviewafspraak. Natuurlijk loop ik de verkeerde kant op. Ik kom een half uur te laat, maak het gesprek en strompel weer terug naar de wedren. Daar wachten duizenden mensen op weer een dag 30 kilometer lopen. Wat is het druk. Het  lijkt me wel grappig om tijdens de uitzending de blaren te laten prikken. Ik heb gelezen dat het Rode Kruis ook bij de start prikt. Het blijkt alleen bij de finish te zijn. "Dus vanaf elf uur bent u de eerste, of u moet tien kilometer lopen naar de eerste post." Ik dacht het niet.

6.15 uur
Niet alle collega's weten het. Presentator Marcel spreekt opbeurende woorden, maar stelt DE vraag niet. Ik praat er dus een beetje omheen. Hoe mooi het vandaag zal zijn. Hoe zwaar ook met al die heuvels.

6.00 uur
Kom bij de start. Dit liep ik dinsdag in tien minuten. Dat is geen goed voorteken. Zeg al tegen mijn collega's in Hilversum dat ik niet meeloop vandaag. Het is overmoed geweest.

5.30 uur
Oud mannetje op weg naar de Wedren. Ontwijk zoveel mogelijk de goedbedoelende, maar dronken studenten die nog een Nijmeegs feestje aan het vieren zijn.

5.15 uur
De trein haalt in Oss wel heel veel lopers op. Deze mensen praten wel en wel heel erg veel... Vanwaar al die vrolijkheid? Mijn overburen vertellen trots over de Kennedymars waar ze over gehoord hebben. Ze willen daar graag aan meelopen. 80 kilometer. 80 kilometer? Overbuurvrouw 1 vraagt aan overbuurvrouw 2 of ze paracetamol bij zich heeft. Er zijn er meer met pijn.

Overbuurvrouw 2 laat haar bovenarm zien. Een grote rode vlek. Ze heeft een shirtje zonder mouwen. Bovenarm schuurt langs het shirt. Mensen aan de andere kant gaan zich met het gesprek bemoeien. "Tijdens de training merkte ik al dat die shirtjes zonder mouwen niet goed zijn." Het woord training valt op. Training. Training. Oh, ik had niet zo maar moeten bedenken op maandag dat het aardig zou zijn om mee te lopen. Ongetraind.

Nog maar wat losse zinnen van de overkant: "We doen het voor onze lol, zeggen ze, toch"? "Kippenvel in Wijchen gisteren.". "Groesbeek is nog mooier vandaag, al die mensen die steunen je zo ontzetten goed. Die dragen je bij wijze van spreke naar de finish. De Zevenheuvelenweg vandaag stelt eigenlijk niets voor, maar je moet wel het pad aan de linkerkant nemen.". Goede tips, maar ehm…

4.52 uur
De mensen zijn stil. Het vrolijke gepraat van afgelopen dinsdag is er niet meer bij. Afgelopen dinsdag is eergisteren. Het lijkt veel langer geleden. In de krant lezen de medelopers in de trein hardop dat er bijna 1784 uitvallers waren gisteren. Als ik zit, zien ze aan mij niet dat ik er over denk nummer 1785 te zijn. Ik vraag me meteen af wat er in het jaar 1785 gebeurde. Was dat een bijzonder jaar. Blijkbaar op zoek naar een grappige verklaring om niet mee te lopen. "Ik wilde graag loper 1785 zijn, want in dat jaar…" Ik kan zo snel niets origineels bedenken. Trouwens dinsdag zijn er ook ruim 400 mensen uitgevallen. En er zijn 4000 mensen die zich wel hebben ingeschreven maar niet zijn gestart. Ik moet stoppen met het zoeken naar uitvluchten.

4.30 uur
Normaal ben ik in tien minuten bij het station. Lopend. Tien minuten?  Het zijn er 7 en een paar seconden, als ik doorloop. Ik weet nu dat de trein om 4.52 vertrekt (gisteren de trein gemist, dacht dat ie om 54 of 56 zou vertrekken). Ik strompel de trap af. Die blaren lopen niet makkelijk. Om de pijn in mijn voeten te onderdrukken, ben ik anders gaan lopen dan normaal. De spierpijn trekt van mijn rechterbovenbeen naar links onder. En waarom is mijn linkervoet eigenlijk blauw?

Ik ben op tijd op het station. Zelfs op tijd in de trein.

4.15 uur
Alles doet inderdaad zeer. Was ik gisteren nog maar naar de blarenprikkers gegaan. Gisteren thuis lang getwijfeld om ze zelf door te prikken. Ik kan ze niet zien. Het blijken er vijf onder mijn linkervoet te zijn. De website van de vierdaagse waarschuwt om ze niet door "onbevoegden" te laten prikken. De organisatie waarschuwt voor de "goede doelen" prikkers. Zij zamelen geld in, maar hebben vaak geen idee hoe het werkt met de blaren. Thuis vragen we ons af OF ik ze wel door moet laten prikken.

4.00 uur
Wie heeft er gezegd dat het leuk is om mee te lopen? Waarom loop ik eigenlijk mee. Is gewoon verslag doen van de zijkant niet veel beter? Ik heb toch geleerd om afstand tot een onderwerp te bewaren. Waarom zou dat voor de Vierdaagse niet gelden? Waar begint mijn 'macho' en eindigt de realiteitszin? Ik geloof dat ik niet zo heel erg goed geslapen heb.

 Verslag van dag 2
Verslag van dag 1