De dag van de Mexicaanse griep die er niet was

Voor de journalistiek stond de tweede dag van de Vierdaagse in Nijmegen in het teken van de de Mexicaanse griep die er niet was, maar de deelnemers waren vooral bezig met het parcours van vandaag, dat zelfs bij de de doorgewinterde vierdaagselopers als zwaar bekend staat. De route voerde de wandelaars vandaag via Weurt, Beuningen en Wijchen. 

Verslaggever Joris van de Kerkhof tussen de wandelaars

16.30 uur
Als ik Nijmegen ben en voor de derde keer wordt omhelsd, stop ik. Niet om me verder te verdiepen in het fenomeen omhelzingen in Nijmeegse buitenwijken, maar gewoon omdat ik even niet tegen de aanmoedigingen kan.

Ik loop toch niet voor een kruisje, dus ik hoef ook niet voor vijf uur binnen te zijn. Kan ik dit ook nog schrijven, op de bank in de buurt van heel harde muziek.

Dat doet me goed. De irritatie is voorbij. Ik erger me ook niet meer aan de harde muziek. De ervaren collega gisteren had gelijk: je moet je er aan overgeven.

Dat doe ik nu dan ook. Met de trein naar huis en morgen weer terug. Die blaren, ja ze zijn er nu wel, zijn trouwens  niet prettig.

Dit was de woensdag van de Vierdaagse, de dag van de Mexicaanse griep die er niet was.

Mensen die nu voorbijlopen, kijken naar mijn voeten en zeggen: succes morgen. Dank u wel.

16.00 uur
Via de telefoon hoor ik dat de griep van de Britse militair geen griep was, in ieder geval geen Mexicaanse. Geen deelnemer gesproken die er druk mee was vandaag, alleen de journalistiek en de Vierdaagse leiding.

Prettig voor de militair dat hij geen enge griep heeft, prettig voor het evenement ook. Alhoewel ik niet het idee had dat de organisatie veel wilde wijzigen na de ontdekking vannacht van "misschien wel Mexicaanse griep".

15.00 uur
De telefoontjes van Ronny naar mij en van mij naar Ronny houden op. Meneer Tober zal inmiddels bijna zijn gefinisht. Waarschijnlijk heeft hij zijn onderscheiding, de roze ster, op roze woensdag al opgehaald. Als ik dit denk hoor ik net het belachelijke liedje: als je niet springt, dan ben je homofiel.

Het niveau van de liedjes die uit de gigantische boxen klinken is niet altijd even hoog.

14.00 uur
De toeschouwers beginnen zich steeds nadrukkelijker te bemoeien met de tocht. "Je kunt het jongen," wordt mij toegeroepen. Niet één keer, maar 30 keer, 40 keer. Het is goed bedoeld, maar ik word er niet per se gelukkiger van.

Het geschreeuw langs de kant wordt alleen maar harder. Soms doen mensen ludieke dingen, of staan ze gewoon gezellig te dansen. Anderen bemoeien zich met je loopstijl, of roepen nogmaals: "je kunt het jongen, het is nog maar 17 kilometer, hahaha." Veel bier. 

13.00 uur
Gelukkig kom ik bij een rustplaats in Wijchen twee vrolijke vrouwen tegen. Ze zijn net hun schoenen aan het aan doen om weer verder te lopen, Maar voor een gesprekje op de radio maken ze tijd. Ik doe mijn schoenen en sokken uit. Voor het eerst een interview met blote voeten. Daar kun je natuurlijk niets van horen.

12.00 uur
M'n benen beginnen wel te piepen en te kraken. Het lukt maar niet om de achterste regionen van de stoet te verlaten. Het doet me wel goed dat de bezemwagen vraagt of ze kunnen helpen. "Nee, natuurlijk niet, ik kan het zelf wel."

De Rode Kruis medewerker in de bezemwagen spreek ik in de uitzending van 12.00 uur (er is blijkbaar niet zo veel nieuws). Het komt niet vaak voor dat een gesprek zo moeizaam verloopt. Blijkbaar slaat mijn vermoeidheid over op de chauffeur. Op geen enkele vraag komt een bevlogen antwoord.

Gek genoeg weet hij ook niets van de Britse militair met griep. Alle deelnemers aan de Vierdaagse weten het. Maar deze meneer, met radio in de auto, weet van niks.

11.30 uur
Het uitstapje naar de militairen kost een hoop kracht. Het staat een beetje pathetisch, maar het voelt niet goed. Bovenbeenspieren doen niet mee. Linkervoet in de kramp en meer doorlopen. Ik heb continu contact met Ronny Tober. Hij loopt mee en hij heeft vandaag ook een speciale prijs gewonnen. De roze ster. Want het is roze woensdag. Een speciale dag voor homo's in de Vierdaagse. Je merkt er niet zo veel van. 
 
"Hallo Joris, met Ronny, waar ben je?" Tien minuten later gevolgd door "Hallo Ronny, met Joris, ik denk dat ik in de buurt ben…" Dat valt heel erg tegen. Hij loopt goed door, en ik vandaag niet. Ik kan aan de telefoon wel jij zeggen tegen de zanger. Neem me voor dat het straks in de uitzending netjes u wordt. Als ik de uitzending nog haal met Ronny.
 
Ik begrijp van de militairen op Heumensoord dat Ronny Tober een begrip is in de militaire wandelwereld. De militairen dragen een niet al te 'mannelijk' tasje als ze aan het lopen zijn. Dat tasje noemen ze een Rotota, een Ronny Tober Tasje.

11.00 uur
Dat is ook wat de deelnemers zeggen, bijna niemand maakt zich zorgen. De mensen met mondkapjes op, doen dat voor de grap. Af en toe kom je een plaatje tegen dat refereert aan de griep, verder  niet.

10.30 uur
Is het opeens bijna vijf uur later. Na het gesprek met de aardige heren uit Liempde in sneltreinvaart naar Heumensoord, de plek waar de militairen slapen en bier drinken, zo begrijp ik van de commandant. Ze zijn vroeg vertrokken, dus de meelopende militairen gaan aan mijn neus voorbij. Ik spreek de commandant over de zieke Brit. Hij is inderdaad ziek, ligt in een aparte tent en de uitslagen van de onderzoeken moeten nog komen. Maak je geen zorgen, het komt allemaal goed.

7.00 uur
Het regent. Dat is niet fijn. Maar iedereen lijkt er op voorbereid. Regenjassen, paraplu's. Ik spreek  met twee mannen die zich aan het voorbereiden zijn. "Tjonge, jonge, wat een hoop volk is er hier." Ze komen uit Liempde, Brabant. "Valt mij nog mee dat er zo weinig mensen uitgevallen zijn." Ze nemen nog een koek en sluiten achteraan in de rij. Ze hopen dat ze vandaag iets minder op hun hakken worden getrapt.

6.30 uur
Het "gevalletje" zorgt niet voor commotie. Gelukkig niet. Naast mij loopt een mevrouw die al twintig keer heeft meegedaan. Ze laat zich niet gek maken, nergens door. De mededeling van de gemeente is overigens niet dat er nu per se een geval van Mexicaanse griep is ontdekt. Er is een Britse militair die verschijnselen heeft die eventueel lijken op…. Nou ja, de man ligt in afzondering bij andere militiaren. Hij komt uit Engeland.

6.00 uur
Er is nieuws. Er is een Mexicaans Griepgevalletje, zoals mijn collega uit Hilversum zegt. Op zoek naar meer informatie. Het viel me gisteren op dat niemand met de griep bezig was. De voorzorgsmaatregelen werden voor lief genomen. Maar eigenlijk waren er weinig voorzorgsmaatregelen. Je kunt vaker je handen wassen. Geen idee wat dit "gevalletje"  betekent voor de Vierdaagse.

5.45 uur
De mensen in de trein zijn rustig. Slapen ook in de trein. Geen tips over schoeisel, over blaren. Wel vertellen hoe laat ze gisteren zijn aangekomen. "Oh, dan heb jij wel heel snel gelopen, knap hoor." De man neemt de complimenten minzaam in ontvangst. "Jij bent zeker nooit zo vroeg wakker?" "Jawel hoor, maar ik heb slecht geslapen. Ik was bang om te verslapen."

Bijna 5 uur
Trein gemist. Vertrok hij nou om 54 of 56? Het blijkt 52 te zijn. Hij rijdt net weg. Dank je wel. Wachten op een verlaten spoor 1. Vijf minuten voor de volgende trein vertrekt wordt er omgeroepen dat de trein toch ergens anders vertrekt. Eenmaal bij dat nieuwe spoor, blijkt ie toch weer op het oude spoor… Ach, laten we het maar zien als een goede warming up.

4.15 uur
Spierpijn, welke spierpijn. Het valt me mee. Blaren heb ik niet en als ik ze toch zou hebben dan kunnen ze aan de route voor het goede doel worden weggehaald. Blaren voor Afrika.

De tweede dag gaat voornamelijk door de stad Nijmegen en door Wijchen en Beuningen. Gisteren liepen we twee keer over de Waalbrug, nu heb je de laatste tien kilometer uitzicht op de brug. Mooi toch om te mijmeren. Benieuwd of er deelnemers met me mee willen mijmeren. Dat het antwoord op de vraag waarom mensen meelopen verder gaat dan: "Ja, dit is de vierdaagse."

Verslag van dag 1