Ziekenhuizen beleven turbulente tijden. Er heeft zich de afgelopen tijd een flink aantal ernstige incidenten voorgedaan rond de patiëntveiligheid. Daarbij vallen zelfs doden.
De NOS is in de Isala Klinieken in Zwolle gaan kijken hoe met al deze problemen wordt omgegaan. Daarvan doen we deze hele week verslag op radio, tv en internet. Vandaag gaat het over het personeel.
Door verslaggever Menno Reemeijer
"Hoe gaat het nu met Justin?", vraagt verpleegkundige Roelien Reimink aan de vader die bij z'n zoontje van vijf maanden zit. Goed, maar nog steeds is niet duidelijk of Justin een nierbekkenontsteking heeft of iets anders.
Een normale vraag die iedere verpleegkundige zal stellen aan een patiënt, toch is Roelien geen gewone verpleegkundige. Ze is een nurse practisioner, een nieuwe functie van het Zwolse Isala-ziekenhuis, vertelt Gerard Niens. Hij is zorggroepmanager en verantwoordelijk voor onder meer het reilen en zeilen op de afdeling kindergeneeskunde op de locatie Sophia.
De nieuwe functie is bedoeld om een verpleegkundige langer aan je te binden. Want binnen de zorg is het lastig om aan personeel te komen, nog lastiger is om goede mensen te behouden. De doorstroming ligt op toen procent, en dat is hoog, zegt Niens.
In het zuiden van het land willen ziekenhuizen zelfs een overeenkomst sluiten waarin ze afspreken niet elkaars personeel af te pakken. De Nederlandse Vereniging van Anesthesiemedewerkers (NVAM) is het daar trouwens niet mee eens en stapt naar de Nederlandse Mededingingsautoriteit NMa.
Streekgebonden
In Zwolle zal dat niet zo'n vaart lopen, daar hebben ze weinig concurrentie. "En onze medewerkers zijn nogal streekgebonden en gaan niet zo gauw de regio uit", zegt Gerard Niens, "maar je moet ze wel gemotiveerd houden en carrièremogelijkheden bieden". Zelf is hij wat dat betreft een voorbeeld. Ooit begonnen als verpleger en nu manager in hetzelfde ziekenhuis.
En die uitdaging geldt ook voor Roelien Reimink. Want een nurse practisioner zit eigenlijk tussen de verpleegkundige en de specialist in. Reimink heeft dan ook een speciale opleiding gevolgd binnen het ziekenhuis, legt ze uit. In september krijgt ze haar diploma.
Jaarlijks volgen zo'n 800 mensen intern een opleiding. Het ziekenhuis heeft daarvoor zelfs een eigen opleiding ingericht, de Isala academie. Je moet wel, zegt Niens, want de normale opleidingen sluiten niet goed aan bij wat het ziekenhuis wil. Daarnaast is het van belang om je personeel aan je te binden. En zo zijn er tal van programma's ontwikkeld om dat te bereiken. Ondermeer door personeel te ondersteunen dat buiten het ziekenhuis mantelzorg verleent.
Voor Reimink heeft het in ieder geval meerwaarde. "Ik zou niet weten waarom ik in een ander ziekenhuis zou gaan werken." Wat haar betreft dus missie geslaagd.
»
»
»