Door verslaggever Joris van de Kerkhof
Vincent Boterman (12, bijna 13) is trots op zijn fiets. Zelf verdiend door meer dan 5 kilo af te vallen. Met zijn 1 meter 60 weegt hij 77,9 kilo, en misschien nu nog minder. Na veel mislukte pogingen op andere plekken heeft hij op Heideheuvel in Hilversum geleerd hoe hij met zijn obesitas om moet gaan. Tenminste, dat gevoel heeft hij zelf. De kinderarts geeft hem complimenten, maar waarschuwt voor het lange traject dat nog volgt.
Lees hier deel 1, deel 2, deel 3 en deel 4 van deze serie
In mei begon Vincent samen met acht andere dikke kinderen aan een behandeling. De ouders van de kinderen worden ook behandeld. Voor de ouders van Vincent geldt dat ze de afgelopen maanden ook zijn afgevallen. Ze zijn fanatiek, heel fanatiek. De dokter geeft vandaag aan dat ze soms té fanatiek zijn. Hij kiest zijn woorden zorgvuldig en nuanceert zijn kritiek ook meteen: "Alles beter natuurlijk dan niet betrokken zijn."
Moe
Tijdens het gesprek met de dokter geeft Vincent aan dat hij het zwaar heeft. En school (hij zit in de brugklas, gaat volgend schooljaar naar VMBO-T), en voetbal, en vrienden en Heideheuvel. Hij wordt er moe van, maar hij heeft het er toch graag voor over.
Zijn eerste doel is gehaald, de eerste 5 kilo's zijn eraf. Het volgende doel is 10 kilo, en dan 15 kilo, hij wil uiteindelijk 65 kilo wegen. De komende maanden krijgt hij daarbij steeds minder steun van dokter Feith en de rest van de mensen op Heideheuvel. Ging hij eerst één keer in de week, het wordt in de zomer één keer in de twee weken, daarna één keer in de maand en daarna wordt hij na een halfjaar weer eens verwacht.
Moeilijke maanden
Dokter Feith geeft aan dat de moeilijke maanden nog zullen komen. Vincent knikt en zegt dat hij het begrijpt. Uit zijn mond rollen mooie zinnen. Als ik me hardop afvraag of hij niet te veel de theorie uit zijn hoofd heeft geleerd, legt hij in een nieuwe prachtzin uit dat hij "alles probeert te onthouden en dan kan het later alleen maar van pas komen."
Dat zijn de momenten dat ik zelf denk dat de terugslag niet al te ver weg is. Maar als ik hem zie sporten, denk ik dat hij het toch makkelijk volhoudt. Hij is zo fanatiek, hij wil per se winnen. Met badminton, met voetbal en zelfs met een potje urban golf op de grasvelden van Heideheuvel.
Golf
Het was de afgelopen weken bijzonder om met Vincent en zijn familie te praten. Eerlijke antwoorden op soms botte vragen. Kritische journalist tegenover positieve tiener. Het leukste moment was misschien wel na het potje golf. Vincent baalde dat hij niet gewonnen had. Er waren andere mensen die minder slagen nodig hadden dan hij.
"Ik heb verloren," zegt Vincent. Aangestoken door zijn positivisme hou ik hem voor dat hij toch echt gedeeld derde is geworden. "Nee, ik was laatste." Nee, je was derde. "Oke, als je het positief bekijkt, dan is het derde ja."
En we bekijken het positief. Vincent lacht zijn grote lach op zijn iets minder groot geworden, iets minder bolle, blozende gezicht.
Hieronder de vorige audio-bijdragen over Vincent.
»
»
»
»
»
»
»
»