Door webredacteur Lambert Teuwissen
"Onze landingen zijn mislukt en ik heb de troepen teruggetrokken. Mijn beslissing om nu en hier aan te vallen was gebaseerd op de best beschikbare informatie. Het leger, de luchtmacht en de marine hebben zich moedig van hun taak gekweten. Als er enige schuld aan deze poging kleeft, dan is die enkel de mijne."
Deze woorden schreef Dwight Eisenhower vlak voor de invasie in Frankrijk die vandaag precies 65 jaar geleden plaatsvond. Zijn assistent vond de boodschap enkele weken later in de kleren van de generaal, verfrommeld en ongebruikt.
Maar er was wel degelijk een kans dat Eisenhower zijn mea culpa had moeten gebruiken. "Er is een ongeschreven regel onder geschiedkundigen die luidt: niets is onvermijdelijk", zegt Antony Beevor, die net een boek over de invasie schreef.
Wat-als-vragen
"Ik hou niet van "wat-als-vragen", maar je moet wel kijken naar wat er had kunnen gebeuren. Probeer jezelf in de positie van de mensen in die tijd te plaatsen en dan zie je dat een overwinning niet van tevoren vaststond. De kans op een ramp was zeker aanwezig."
Het begon al met het weer. De invasie moest plaatsvinden bij volle maan, dus er waren maar een paar dagen per maand geschikt. En 6 juni leek te gaan verregenen: storm op zee en de lage bewolking zouden een landing onmogelijk maken.
Maar Eisenhowers meteorologische dienst voorspelde een korte periode van beter weer, iets wat de Duitsers gemist hadden omdat zij uiteraard geen weerstation in de Atlantische Oceaan hadden. Daardoor werden de nazi's verrast door de aanval; generaal Rommel was zelfs in Duitsland om de verjaardag van zijn vrouw te vieren.
Rampzalig
Het had heel anders kunnen aflopen. Had de invasie niet op 6 juni plaatsgevonden, zegt Beevor, dan was hij twee weken uitgesteld. De schepen waren dan midden in één van de ergste stormen in het Kanaal terechtgekomen. De uitkomst zou rampzalig zijn geweest.
Nu hadden de geallieerden een relatief eenvoudige oversteek. Zelfs de mijnenvegers die de weg vrij moesten maken, kwamen allemaal heelhuids terug. "Admiral Ramsey had rekening gehouden met enorme verliezen omdat die boten van hout waren en dus heel kwetsbaar. Ze hadden met tientallen kunnen zinken."
Eenmaal aan land profiteerden de geallieerden van de stugge opstelling van Hitler. "Hitler wilde per se niet terugtrekken. Hij was geobsedeerd door het behoud van symbolische posities. Daarom wilde hij ook Stalingrad niet opgeven. Een Britse inlichtingenofficier noemde het peevish imperialism, kleinzielig imperialisme."
Fantasiewereld
Dat had tot gevolg dat Hitler op D-Day zijn generaals keer op keer beval de geallieerden terug te drijven de zee in. "Dat was de militaire fantasiewereld van Hitler. Hij keek naar vlaggetjes op kaarten zonder te accepteren dat die divisies zo zwak waren dat ze eigenlijk al geen vlaggetjes meer waard waren."
"Hitlers weigering om terug te trekken betekende dat de Duitse troepen binnen het bereik van het geallieerde marinegeschut bleven liggen. Bovendien waren hun communicatielijnen zo onnodig lang. Als ze hadden gedaan wat Rommel voorstelde, terugtrekken tot de Seine en de Loire, dan hadden ze een veel vernietigender strijd kunnen voeren in Frankrijk zelf."
Was Hitlers plan om de geallieerden af te slaan gelukt, dan had dat het Derde Rijk slechts weinig extra tijd opgeleverd, maar de volgende vijftig jaar hadden er dramatisch anders uitgezien, meent Beevor.
Vernietigend
"Als het was mislukt hadden de Amerikanen pas een jaar later weer een invasie kunnen uitvoeren. Het effect op de moraal zou vernietigend zijn geweest."
"De Amerikanen hadden dan de militaire steun aan de Sovjet-Unie moeten opschroeven om te compenseren voor het mislukte westelijke front. Zodra de het oostelijke front zou zijn doorbroken, zouden de Russen hebben kunnen doorstomen tot aan de kust." Het IJzeren Gordijn zou langs het Kanaal hebben gelopen.
D-Day: The Battle for Normandy - Anthony Beevor - Penguin - ISBN: 9780670918096 - €24,05 (De vertaling verschijnt bij AMBO
Lees ook: 'De strijd in Normandië is altijd onderschat'.

»
»
»
»
»
»
»