Door verslaggever Jeroen Wielaert
"Laten we het huis niet alleen op stelten zetten!", schreeuwde hij uit. Hij kwam direct met een voorstel: "Laten we vanavond ook een huis bouwen op dit veld waar geen angst heerst. Een huis van liefde, een huis van hoop, een huis van vreugde en geluk!"
Het was tijdens één van de grootste concerten uit de veertigjarige geschiedenis van Pinkpop en dat kwam op naam van Bruce Springsteen. Even was hij speels aan het preken op de avond die een bijzondere eredienst werd vol pure rock & roll, ballads en folk. 'The Boss' was in vorstelijke vorm en maakte 60000 mensen gelukkig met een onvergetelijke belevenis.
Springsteen wordt in september 60, oud genoeg om op te treden op Classic Pinkpop, retrofestival voor toppers van toen. Maar de oude jongen uit New Jersey maakte gisteravond pas zijn debuut in Landgraaf en deed dat met een overdonderend vertoon van klasse, samen met zijn E-Street Band, de rotsvaste groep met Steve van Zandt, Nils Lofgren, Clarence Clemons, Pattie Scialfa en Roy Bittan.
Iets bijzonders
Het was geen routineuze rommel, zoals de Red Hot Chili Peppers een paar jaar geleden. Het was al meteen duidelijk bij 'Badlands', het eerste nummer: hier was iets bijzonders aan de hand, hier kwamen een zanger en zijn groep uitpakken met alles wat ze in zich hadden, alles van zoveel jaar oprecht spelplezier, met alle mogelijke registers.
Het was ook anders dan wat ze recentelijk nog hadden laten zien in niet uitverkochte halconcerten. Op Pinkpop stond Bruce Springsteen gewoon met volle overgave buiten te spelen.
Hij wilde er heel duidelijk geen Greatest Hits-avond van maken. Het werd een mengeling van langgerekte, gedragen nummers met Springsteens slepende zang, afgewisseld met pure rock & roll. De oude meester bewoog zich soepel over alle trappen van het podium, soms in heel direct contact met het publiek. Hij was ieders lievelingsjongen, met zijn energie en zijn plezier, zonder een spoor van routine.
Kunstenaar
Het was het verschil met zoveel Pinkpop-acts: hier was een werkelijk groot kunstenaar bezig, zonder noemenswaardige zwakke momenten. Met de E-Streetband werkte hij zich niet door een standaardset heen. In plaats daarvan greep hij het hem uit het publiek aangeboden karton aan om de daarop gesuggereerde songs te spelen, zoals 'From Small Things', 'Trapped' en 'I'm on Fire'.
Hij wilde een huis bouwen op Pinkpop, als krachtige rock&roll-aannemer en zo kwam het er te staan, zich aftekenend tegen een prachtige avondlucht met wolkensluiers en het rossige licht van de zinkende zon.
'The Rising' was één van die fraaie, langgerekte composities op weg naar de grote finale met 'Glory Days' en 'Dancing in the Dark'. Toen was het kwart voor elf. Springsteen riep: "Whats the time? It's Pinkpoptime!". Hij bleef een charmante publieksmenner.
'Terrific'
Direct na afloop wilde hij backstage in die stemming ook nog wel iets vriendelijks kwijt. Met een jongensachtige glunder zei hij: "Geweldig publiek, mooi terrein. We doen niet zoveel festivals. Dit was terrific. Pinkpop is veertig jaar. Dat is ongeveer het begin van de E-street Band, hahaha!".
Nee, die krijgt Jan Smeets voorlopig nog niet op het programma van Classic Pinkpop.
Deel deze pagina
»
»
»