Britse wetenschappers hebben een nieuwe methode gepresenteerd waarmee archeologische vondsten kunnen worden gedateerd. Met de nieuwe rehydroxylatie-datering valt aardewerk veel makkelijker te dateren.
"Bij bijna elke archeologische opgraving vind je wel wat oude stukken aardewerk", zegt een van de ontdekkers, "maar tot nu toe ontbrak altijd een goede methode om dat te dateren."
Koolstofdatering, de meest gebruikte methode om te kijken hoe oud een archeologisch voorwerp is, is bij keramiek niet te gebruiken. In tegenstelling tot bot of hout bevat aardewerk namelijk geen koolstof.
Water
Bij de nieuwe methode kijkt men naar de 'interne klok' van het aardewerk door te meten hoeveel water het materiaal heeft opgenomen in de loop der tijd. Bij een min of meer constante temperatuur blijkt dat namelijk verrassend gelijkmatig te verlopen.
De archeologen probeerden hun methode uit op verschillende stenen waarvan bekend was hoe oud ze waren. De leeftijd van een Romeinse baksteen werd tot op een jaar nauwkeurig vastgesteld op 2001 jaar.
Ook Middeleeuwse en moderne bakstenen werden tot op enkele jaren nauwkeurig gedateerd.
Verhitten
Om de leeftijd vast te stellen nemen de onderzoekers een klein fragment van het aardewerk en meten dat op een supergevoelige weegschaal die tot op eentiende van een miljoenste gram nauwkeurig is. Vervolgens verhitten ze het fragment tot boven de 500 graden om al het water er uit te verdampen.
Het stukje wordt dan weer gewogen, waardoor de wetenschappers weten hoeveel water er in opgenomen was. Vervolgens is uit te rekenen hoe lang het aardewerk daarover gedaan moet hebben.
Volgens de wetenschappers is het zeker dat hun methode werkt tot 2000 jaar, maar ze hebben goede hoop dat ook veel oudere fragmenten, mogelijk tot 10.000 jaar, te dateren zijn.
Mysterie
Slechts één keer zaten de wetenschappers ernaast: een steen die duizend jaar oud had moeten zijn, kreeg mysterieus genoeg een leeftijd van 66 jaar toegewezen.
Bij nader onderzoek bleek dat de kathedraal waaruit de steen afkomstig was, in 1942 door Duitse brandbommen was verwoest. De hitte daarvan had het water verdampt en de interne klok van de steen weer op nul gezet.
Deel deze pagina
»