Door redacteur Stijn Wiegerinck
Een vrouw die als driejarig kind tijdens de Bolderkar-affaire uit huis werd geplaatst, eist 21 jaar later genoegdoening van justitie en de jeugdinstelling waarin de Bolderkar is opgegaan. Ze wil nu ze volwassen is alsnog excuses, want die heeft ze nooit gehad.
De Bolderkar-affaire werd in 1988 groot nieuws, omdat veertien kinderen van dit Vlaardingse kinderdagverblijf volgens de leiding incestslachtoffers waren. Justitie ging daarin mee, haalde kinderen bij hun ouders weg en liet de vaders oppakken.
Uiteindelijk ging iedereen vrijuit omdat de bewijsvoering vrijwel uitsluitend op de omstreden poppenmethode was gebaseerd. De vrouw die nu excuses eist, heeft haar hele leven last gehad van de uithuisplaatsing.
Blauwe plekken
De vrouw om wie het gaat heet Elise Watts. Haar moeder zat destijds in een psychiatrische inrichting. Samen met haar vader woonde ze daarom bij een oom en tante in Vlaardingen.
Elise had een lichte lichamelijke handicap. Daardoor viel ze regelmatig om en had ze vaak blauwe plekken. Een orthopedagoge van medisch kinderdagverblijf De Bolderkar vermoedde dat er meer aan de hand was en ondervroeg haar, hoewel ze daar geen adequate training voor had gehad. Ze hanteerde daarbij de zogeheten poppenmethode, een interviewtechniek waarbij gebruik wordt gemaakt van speciaal ontwikkelde poppen met geslachtsdelen.
Aan de kinderen werd gevraagd wat je daar mee kon doen. Vooral op grond van die bevindingen werd de conclusie getrokken dat de vader van Elise haar seksueel misbruikte. Met hem werd niet gesproken, met de oom, tante en artsen evenmin. Maar justitie nam de beschuldigingen serieus en ging onmiddellijk tot actie over.
Onzorgvuldig
Elise werd door de kinderbescherming van school opgehaald. Haar vader werd gearresteerd en de oom en tante kregen thuis te horen dat Elise op een ook voor hen onbekende plaats was opgevangen.
Na 'de ontdekking' van seksueel misbruik bij Elise meende Bolderkar nog dertien gevallen van seksueel misbruik op het spoor te zijn. Ook bij deze kinderen waren de beschuldigingen van de Bolderkar gebaseerd op de uitkomsten van eigen onderzoek, waarbij de poppenmethode was gehanteerd. Ook bij deze gevallen werden er ouders opgepakt.
Toen de zaak van Elise als eerste voor de rechtbank kwam, bleef er van de beschuldigingen weinig over. De orthopedagoge die de zaak had aangezwengeld bleek niet goed opgeleid en had te snel en onzorgvuldig gewerkt, zo oordeelde de rechter.
Engeland
Toch zou het nog vele maanden duren voordat Elise weer naar huis mocht. Justitie was in hoger beroep gegaan en de kinderbescherming vond het daarom beter haar nog een tijdje in een tehuis te houden. Uiteindelijk zou Elise's vader vrijuit gaan. Maar omdat hij door alle gebeurtenissen niet stabiel genoeg meer was, mocht hij niet meer voor zijn dochter zorgen.
Elise heeft de rest van haar jeugd bij haar oom en tante gewoond. Haar vader verhuisde naar Engeland omdat hij niets meer met de Nederlandse autoriteiten te maken wilde hebben. De strafzaken tegen andere vaders zijn uiteindelijk allemaal geseponeerd, omdat justitie in alle zaken op de bewijsvoering van de Bolderkar had vertrouwd.
Geen excuses
21 jaar later zit Elise nog vol woede en verdriet. Door de Bolderkar-affaire is ze haar vader kwijtgeraakt en heeft ze nog jaren met de angst geleefd, dat ze opnieuw zou worden weggehaald. Excuses heeft ze nooit gehad.
Haar advocaat heeft nu twee dagvaardingen uitgestuurd; naar justitie en naar de jeugdinstelling waarin de Bolderkar is opgegaan. Daarin eist hij een verklaring van de instanties dat ze fouten hebben gemaakt.
Elise heeft dit nodig, zegt hij, om een punt achter de zaak te kunnen zetten. Die verklaring dient ook als basis voor het vaststellen van een schadevergoeding, maar het gaat in de eerste plaats om de erkenning, zegt de advocaat.
De filmmakers Jan Louter en Rob van Olm maakten een documentaire over Elise en haar vader. Die wordt donderdagavond voor het eerst uitgezonden bij RTV Rijnmond.
Deel deze pagina
»
»
»