Door verslaggever Pauline Broekema
Deze vrijdag, de dag na Apeldoorn, begint mistig. Heel anders dan het stralende blauw van gisteren. En dat weer, dat maakte het allemaal extra onwerkelijk. Want veel mensen pakten de fiets en lieten de festiviteiten voor wat ze waren. De vrijmarkten, kinderspelen, shanti-koren, oude ambachten. Om aan het einde van de middag te ontdekken dat het geen normale Koninginnedag was geworden.
Wat is uw gevoel na het drama van gisteren in Apeldoorn? Denkt u ook dat Koninginnedag nooit meer hetzelfde zal zijn? Kan het feest nog zo gevierd worden als we tot nu toe deden? Reageer op
nieuws@nos.nl.
Is het wel gepast?
Veel feestcomités zal het 's avonds zijn vergaan als de organisator van het orgelconcert in het Groningse Winsum. Aan het publiek vertelt hij in zijn inleidend praatje over zijn twijfels. Was het wel gepast een concert op deze avond door te laten gaan? Maar het orgel was reeds op stemming gebracht en na overleg met de gemeente werd besloten de zaak door laten gaan. "Bovendien", zegt hij "bevat het programma enkele stukken die van toepassing zijn op wat is gebeurd."
Ook de locatie leent zich bij uitstek voor een beschouwing op het gebeurde. Boven de ingang van de monumentale Torenkerk is een schedel in het steen uitgehakt, een eeuwenoude vermaning, die de kerkganger bij het betreden van het godshuis herinnert aan de eigen sterfelijkheid. Als het publiek plaatsneemt in de kerkbanken, de voeten op de grafstenen met de vervagende namen, refereert organist Stef Tuinstra kort aan de zwarte Koninginnedag.
Live gezien
Het programma bevat veel Bach. De aria 'Bist du bei mir' uit het Klavierbuchlein fur Anna Magdalena Bach is bij uitstek geschikt om deze dag te overdenken, vindt Tuinstra. In de pauze wordt over 'Apeldoorn' gesproken. Met als centrale vraag: heb je het 'live' gezien? Een stel vertelt een tocht naar de dijk te hebben gemaakt. Op het terras aan het Wad, in de stralende zon, nam een ontstelde dienster de bestelling op.
"Wat verschrikkelijk hè?" vroeg ze. Geen idee waar het over ging. Wat was er zo vreselijk? Wel herinnerden ze zich ineens die vlag, half stok, in het laatste dorp voor de dijk. Een Koninginnedag gekleurd door een droeve persoonlijke omstandigheid, veronderstelden ze.
Halfstok
Een ander reed door Drenthe. Volgde het nieuws via de radio, stapte even uit om dat wonderlijke tafereel van dichtbij te zien. De vlaggen die in de dorpen uit de houders werden gehaald en op halfstok gingen. En hoe opvallend stil het op straat werd die middag. De terrassen halfleeg, mensen die met de oranje versiering nog op het hoofd en om de hals, naar huis fietsen. Als na een mislukt feest. En die vrouw, die na een halve middag tv kijken maar in de tuin aan de slag was gegaan, verzuchtte: "Het zal nooit meer hetzelfde zijn, 30 april."
»
»