Door correspondent Ron Linker
Bij 's werelds drukste grensovergang kan het contrast niet groter zijn: wie van de VS naar Mexico wil, kan zo doorrijden. De tegenovergestelde kant op is een compleet ander verhaal.
Vierentwintig rijbanen zijn niet voldoende om lange files en verkeerschaos te voorkomen. Op een gemiddelde dag doe je er minstens anderhalf uur over. Het gesprek van de dag bij de lokale bevolking in het Mexicaanse Tijuana is niet (meer) de drugsoorlog, maar de beste sluipweg om zo ver mogelijk vooraan in te kunnen voegen. President Obama heeft bij zijn bezoek aan Mexico zijn steun toegezegd in de strijd tegen de drugscriminaliteit.
Aparte wereld
Die grensovergang is een wereld op zich. Tussen de wachtende auto's manoeuvreren behendig allerlei rijdende kraampjes die van alles aan de man proberen te brengen. Drinken en eten in alle geuren en kleuren. Je kunt je alleen afvragen hoe fris een fruitsalade nog is, na urenlang in de zon te hebben gelegen, met ongetwijfeld de neerslag van de uitlaatgassen.
Sowieso een ongezonde baan. Ook voor de jongens die al meelopend de auto schoonmaken met een doek. Ze doen echt hun best, maar zonder water of schoonmaakmiddel schiet het niet echt op. Maar goed, wat wil je ook voor een dollar.
Af en toe rennen er mannen voorbij met gipsen beelden: een enorme schildpad, een tuinkabouter en een Mariabeeld. De zwaarste baan is voor diegenen die proberen teveel te verkopen. Er loopt iemand langs met twee vloerkleden over de schouder, in z'n blouse heeft ie 'n puppy en dan torst ie ook nog een groot houten beeld mee met Christus aan het kruis. 't Is per slot van rekening net Pasen geweest.
Kinderen
Tragisch is het werk van de jonge kinderen, soms nog met luier aan. Een peuter van hooguit zes jongleert met drie gekleurde ballen. Af en toe draait een automobilist het raampje naar beneden en steekt 'm een dollar toe. Hoe dichterbij je bij de immense, Amerikaanse douane-post komt, des te meer minderjarige bedelaars tikken tegen je ruit.
Amerikaanse politie-agenten duiken met snuffelhonden tussen de wagens.
Ze bekommeren zich niet om de kinderen. Een groep volwassenen collecteert in compleet witte uniforms. Op hun collectebussen staat dat het geld wordt gebruikt voor de strijd tegen de drugs. Maar ja, hoe weet je zeker dat het daar ook voor gebruikt wordt? Ze krijgen maar weinig geld binnen. Dan ineens sta je oog-in-oog met de douanebeambte. Nors vraagt ie om papieren. De kofferbak moet open, en als de man ervan overtuigd is dat je niks te verbergen hebt, mag je verder.
Welcome in America, staat op een bord. De grenswereld verdwijnt in de achteruitkijkspiegel.
Deel deze pagina
»
»
»