'Als de Taliban terugkomen, wil ik dood'

Door Peter ter Velde

Kabul - Het kleine huisje van Habiba is nagenoeg leeg. In de woonkamer liggen een paar kussens op de grond. Door een gat in de muur kijk je zo bij de buren naar binnen. Habiba pakt twee plastic bloemstukken. Overblijfselen van de verloving van haar 23-jarige zoon Ismael.

Het pak dat hij aanhad tijdens de verloving hangt aan de muur naast het pak dat hij aan zou trekken op de trouwerij. Van een huwelijk is het nooit gekomen. In oktober afgelopen jaar is hij door de Taliban ontvoerd en vermoord.

Ismael was werkzaam als tolk voor de Amerikanen. Het vermoeden bestaat dat hij door iemand is verraden. Na een kort verlof bij zijn ouders in Kabul was hij samen met zijn oom op weg naar zijn werk in de provincie Ghazni.

"Na een paar dagen werden we gebeld op zijn mobiele telefoon. Ze vroegen waar hij werkte", vertelt Habiba. Elf dagen leeft de familie in angst. Dan volgt er opnieuw een telefoontje. De familie krijgt te horen waar zij het lichaam van Ismael kunnen vinden. Met drie kogels is hij gedood. Een deel van zijn hoofd is weggeslagen door een kogel. Zijn lichaam vertoont tekeningen van marteling. Zijn handen en voeten zijn zo strak aan elkaar vastgebonden dat de botten zichtbaar zijn. "Als de Taliban terugkomen wil ik dood", zegt Habiba.

Habiba en haar familie willen geen onderhandelingen met de Taliban: "Ik kan hun bloed wel drinken." Toch lijkt het moment dichterbij te komen dat er gesproken gaat worden met de beweging; niet met de harde kern, maar wel met de minder ideologische stromingen.

Meer aanhang
De Taliban krijgen steeds meer aanhang in Afghanistan. Dat is niet zo verwonderlijk. Afghanen zoeken een alternatief voor de regering-Karzai. De meeste Afghanen zien hun regering als corrupt en hebben weinig vertrouwen in hun leiders.

"Er zal gepraat moeten worden, maar praten alleen is niet genoeg", zegt Achmad Saeedi, voorzitter van een denktank en  politiek adviseur van de Verenigde Naties, "de voorwaarde is dat de regering de burgers tevreden houdt. Dat is pas zover als er een rechtsstaat komt en de corruptie ophoudt. Als de regering een regering wordt van de mensen zijn onderhandelingen zelfs niet nodig. Dan komen de mensen vanzelf naar je toe. Grote groepen van de bevolking hangen nu de Taliban aan. Niet omdat ze van de Taliban houden, maar omdat ze een hekel hebben aan de regering."

Het betoog van Saeedi is eenvoudig. Als de bevolking gewonnen wordt voor de regering droogt de Talibanbeweging vanzelf op. Ze kunnen dan niet meer opereren: "Als een Talib vanuit Pakistan naar Kabul reist om een aanslag te plegen is hij zeker drie dagen onderweg. Hoe reist hij? Hij krijgt ergens onderdak. Hij krijgt te eten en te drinken. Wie geven hem hulp? Dat zijn mensen die een hekel hebben aan de regering. Als mensen tevreden zouden zijn over de regering wordt die Talib bij de eerste tussenstop door deze burgers aangehouden, vastgebonden en uitgeleverd. Nu wordt hij warm onthaald door de bevolking. Als wij deze tachtig procent van de Talibanbeweging voor de regering kunnen winnen is de Taliban weg. Die andere twintig procent kan zich overgeven of zal met ijzeren vuist worden vernietigd".