"Ik was verrast dat dit mensen zo schokt", zegt Rob Spence, over zijn plannen om een cameraoog te laten plaatsen. De 36-jarige Canadees raakte als kind blind aan één oog door een ongeluk met een vuurwapen en heeft nu het plan opgevat om dat oog te vervangen door een camera. Het verminkte oog is al weggehaald.
"Het lijkt waanzinnig om een oog weg te nemen, maar ik denk dat men in de toekomst die keuze veel vaker zal maken. Kijk maar naar Hollywood", zegt hij, verwijzend naar plastische chirurgie als borstimplantaten. "We snijden al in ons lichaam."
Op de vraag of hij mensen met goed functionerende ogen ook een cameravervanging aanraadt, reageert hij desalniettemin terughoudend. "Ach, als je gek genoeg bent moet je het doen. Ik zou eerst even afwachten om te zien of die van mij werkt."
Intiem
Want voorlopig moet Spence het nog doen met een gewone prothese. Hij verwacht volgende maand een prototype te kunnen onthullen, gemaakt door vrijwilligers. Dan heeft hij nog zo'n 50.000 dollar nodig om het ontwerp te kunnen vervolmaken. Hij wil het geld ook gebruiken om een documentaire te filmen.
Spence gebruikt een camera ter grootte van ongeveer een aspirientje, die zal worden ingebouwd in een kunststofoog. Zulke camera's worden normaal gesproken gebruikt voor darmonderzoek ("Daar zijn genoeg grappen over te verzinnen.").
Spence, een freelance journalist, wil de apparatuur gebruiken om op intieme wijze mensen te interviewen. "Je kunt op plekken komen waar andere journalisten niet komen. En je hebt een beter shot dan met een geheime camera, omdat je mensen recht aankijkt."
Privacy
Spence is laconiek over de overduidelijke ethische implicaties daarvan. "Ik zal materiaal nooit gebruiken als ik geen toestemming krijg. Er zijn ook paparazzi die met telelenzen iemands privacy schenden zonder dat die persoon het doorheeft."
Bovendien: "Als ik zeg dat er 12.000 beveiligcamera's worden geplaatst in Toronto, dan haalt iedereen zijn schouders op. Maar als ze over mijn cameraoog horen, dan is dat ineens ethisch onverantwoord."
"Ik zie mezelf graag als superheld: een gewone jongen die ineens een bijzondere kracht krijgt en voor rechtvaardigheid wil strijden, maar door het publiek als schurk wordt gezien. Wat is nu gevaarlijker, die linkse documentairemaker met zijn cameraoog, of al die camera's die ons in supermarkten en scholen in de gaten houden?"
»
»
»
»