Door verslaggever Joost van Egmond
Het is een mooie zaal, dakramen geven een prettig natuurlijk zonlicht en de stoelen zitten goed. Dan begint de vertoning en blijkt dat niemand er bij stil heeft gestaan dat deze ruimte om elf uur 's ochtends niet donker genoeg is om een film te kunnen zien. We blijven achter met een soort hoorspel, af en toe een glimp van de scenes op het veel te witte doek.
Problemen als dit schijnen te horen bij Fespaco, het filmfestival in Ouagadougou, de hoofdstad van Burkina Faso. Het panafrikaans filmfestival bestaat dit jaar veertig jaar.
Regisseurs vertellen dat ze iedere keer weer hopen dat het beter zal worden, om vervolgens te worden teleurgesteld. Haperende projectoren, zoekgeraakte DVD's, de doorgewinterde Fespaco-cineast heeft altijd zijn eigen film op zak, voor noodgevallen.
De beloning voor de doorzetters is pakweg driehonderd films die je nergens anders bij elkaar zult zien. Documentaires en speelfilms, van Marokko tot Zuid-Afrika, trekken in een week voorbij op diverse locaties in de stad. Het is ook de gelegenheid voor filmmakers om elkaar te ontmoeten en ideeen uit te wisselen.
Trots
Ouagadougou, de stoffige en bloedhete hoofdstad van Burkina Faso, bruist. "Dit is een echt pan-Afrikaans evenement. Ik ben deze week een trotse Afrikaan", zegt een inwoner van Ouagadougou op de festivalmarkt.
Veel films brengt Afrika niet voort. Het tweejaarlijkse festival kreeg deze keer een kleine veertig speelfilms binnen, waarvan er negentien goed genoeg waren voor de speelfilmcompetitie om de Gouden Hengst, de Oscar van Afrika.
Iedereen heeft een nuchtere opsomming van de problemen op en rond de set. Gebrek aan electriciteit en vooral fondsen zijn een standaardonderdeel van het filmmaken. Wie in drie jaar rond is, heeft relatief weinig te klagen. Daarnaast maakt Afrika het zichzelf ook moeilijk. De organisatie houdt halsstarrig vast aan 35 millimeterfilm als het enige echte format. Het goedkopere digitaal afleveren is uit den boze voor wie naar een Gouden Hengst wil meedingen.
Een uitzondering is Boubacar Diallo uit Burkina Faso zelf. De no-nonsense regisseur is vijf jaar geleden in het vak gestapt en leverde deze Fespaco zijn vijfde film af. Zijn simpele en snelle film Coeur de Lion krijgt de zaal stampvol. Zo zijn er meer, maar de overhand hebben toch de verstilde, poetische films. Prachtig gemaakt, mooi om te zien, maar vaak ver verwijderd van het dagelijks leven in Afrika.
Christiane Chabi-Kao uit Benin heeft daar onderhand een beetje genoeg van. "Dit festival wordt te elitair", vindt ze en om dat te doorbreken is ze naar een willekeurige school gegaan om haar film "Les Inseparables" in een klas te vertonen.
Het is een doorslaand succes en trots komt ze weer naar buiten. "Voor deze mensen maak ik mijn film", zegt ze op het stoffige schoolplein. "Ik spreek op het festival mensen die zelfvoldaan zeggen dat het hier Cannes is deze week. Het is hier geen Cannes en wie dat wel denkt is ver van de werkelijkheid af."
»
»
»