Verslaggever Pauline Broekema bezocht een houtbedrijf in Doetinchem dat vanwege de financiële crisis werktijdverkorting heeft aangevraagd.
De broers hebben aan één blik genoeg. Verstaan kunnen ze elkaar sowieso niet. De machines dreunen. Heer en meester over de productiehal zijn ze. Lopen de machines langs, checken het instrumentenpaneel, het productieproces is in hun handen.
Maar de hal, in toptijden vol hout, blijft leeg. Er wordt nog wel geproduceerd maar het is mondjesmaat. Ze houden van hun werk. Het is te zien. Vroeger, dat waren tijden, draaiden ze soms wel 10.000 meter per dag, glunderen ze boven hun boterham in de middagpauze. Ze werken bij Nemaho in Doetinchem, de specialist in onder meer houten dakspanten. Al tientallen jaren, zoals de meeste werknemers van het Achterhoekse bedrijf.
Charles de Gaulle
Grote projecten hebben ze gedaan. De mooiste? Die klus voor het vliegveld Charles de Gaulle.
Nemaho heeft werktijdverkorting aangevraagd. Ineens viel het stil, vertelt Leo Stronks. Was de orderportefeuille vrijwel leeg.
Hij neemt ons mee langs het hout, waar het allemaal mee begint. Praat er vol bezieling over, de verschillen tussen inlands larix en het hout uit Siberië. Over de eigenschappen van western red ceder. Laat ons het productieproces zien. Wijst en passant op het plafond van de fabriekshal waar ook die befaamde Nemaho spanten te zien zijn. Roemt de eigenschappen.
Stalen spanten die het tijdens een brand al snel begeven, die smelten, als het ware. De houten, daarentegen die de last van een dak nog lang dragen, ook al woedt een hevige brand.
Luchtbel
Hoe ellendig die recessie ook is, Stronks is vastbesloten er het beste van te maken.
De economische neergang biedt ook kansen, vindt hij. Een luchtbel is doorgeprikt, laten we er van leren. "De menselijke maat was zoek", zegt hij. "In contact met de bank, in contact met gemeenten." Hij vertelt hoe hij, als hij zijn bank consulteerde, een nummer was. En dat het menig ondernemer zo is vergaan. En dat de overheid, hoe terecht soms met de regelgeving, op alle slakken zout legde en weinig meedacht. "Dat gaat nu veranderen", voorspelt hij.
Hij gaat er vanuit dat de werktijdverkorting ze door deze stille periode helpt. En weigert te somberen. Hoewel hij ziet gebeuren dat aannemers, die vroeger bij zijn bedrijf aanklopten voor dakspanten, ze nu proberen zelf te maken.
Bosbouw
Er is nog voor enkele weken werk. Leuningen maken, carports.
Zijn werknemers, hij heeft er 22, van wie 17 op de werkvloer, mochten de afgelopen dagen aangeven wat ze willen doen in de uren dat de werktijdverkorting geldt. Donner schrijft voor dat die tijd besteed moet worden aan zaken die de werknemer verder brengen, door dingen te doen waar men nooit aan toe kwam. Zelfverrijking, maar dan in de goede zin van het woord.
Eén van de broers wil een cursus bosbouw doen. "Daar heb ik altijd al wat van willen weten. En daar krijg ik nu misschien de gelegenheid voor." De ander zegt: "Laat mij maar gewoon naar huis gaan. Thuis ligt nog genoeg werk te wachten."
De lijst van alternatief werk is lang. Er zijn veel wensen. Een cursus metselen, een opleiding die de sociale vaardigheden moet verbeteren, leren calculeren, een rijbewijs halen. En Stronks heeft zijn mensen voorgesteld iets terug te doen voor dat gemeenschapsgeld dat ze met die werktijdverkorting krijgen. Vrijwilligerswerk doen in een verzorgings- of verpleeghuis.
"Iemand zei tegen me dat hij best een middagje met de mensen wil klaverjassen", vertelt Stronks. Gemeente en UWV zijn akkoord met het plan. Om ook op die manier het beste van de recessie te maken.
Deel deze pagina
»
»
»