Urk vecht tegen windmolens

Door verslaggever Pauline Broekema.



Zelfs op een gure dag zijn er wandelaars die even een stukje dijk doen. Wind in de rug, hond aan de waterkant, strijklicht over de huizen van het dorp.



Het voormalige eiland dat te hoop loopt tegen windmolens, tegen de bouw van het grootste windmolenpark van Nederland, vlak over de gemeentegrens.



Veel hoger dan de achttien meter hoge vuurtoren zullen ze worden. Tegen de tweehonderd meter.



"Kijk nog toch eens en oordeel zelf", zegt een Urker en laat zijn blik langs de horizon gaan. "Die hoge heren kijken niet. Ze noemen dit de parel van Flevoland en zetten er vervolgens een paar van die monsters neer." Onbelemmerd uitzicht willen de Urkers. Uitzicht over hun water.

Knipperende lichten

Leen van Loosen, van comité Urk Briest verzamelde met collega-actievoerders duizenden handtekeningen. Afgezien van die enkele Urker die 'het niks kan schelen' is iedereen tegen. Loosen noemt de voornaamste bezwaren.



De onaanvaardbare hoogte, de trillingen die de molens veroorzaken en die de dijk zouden aantasten, de geluidsoverlast, de horizonvervuiling, de knipperende lichten op de top van de molens en de last die de visserij ervan ondervindt.



Maar de Flevolandsde gedeputeerde Anna Bliek legt dwe kritiek naast zich neer.

Historie

Historicus André Geurts weet als geen ander de bezwaren te duiden. Van zijn hand verscheen bij Nieuw Land Erfgoedcentrum het standaardwerk `Urk, de geschiedenis van een eiland'. Het is het Urker dorpsgezicht dat gevaar loopt met uitvoering van de plannen. Dat karakteristieke silhouet, de vuurtoren op de bult, de huizen er om heen.



Verzet tegen overheidplannen is de gemeenschap niet vreemd. In de tijd dat de Noordoostpolder ontstond, eind jaren dertig, werd Urk buiten de plannen gehouden. "Maar," zegt  Geurts "dat was toen heel normaal. Er was gewoon een rijksplan en daar voegde men zich naar. Urk werd niet betrokken. Maar koos ook zelf voor een isolement. Het was een gesloten gemeenschap en dat wilde men ook graag zo houden."

Zonnecollectoren

Die gesloten gemeenschap roert zich nu. Geen windmolens, maar wel is er de bereidheid een steentje bij te dragen in het streven over tien jaar landelijk uit te komen bij twintig procent duurzame energie.



Burgemeester Jaap Kroon in zijn eenvoudige werkkamer in het al even bescheiden gemeentehuis zet, staande bij een kaart, uiteen wat Urk wel wil. Land genoeg, daar in de Noordoostpolder. Waarom moeten het zo nodig turbines worden. Zonnecollectoren, volop gelegenheid ze te plaatsen. En op de vraag of Urk dan de mogelijkheid heeft die collectoren te produceren glundert hij: "ja, natuurlijk!" 

Visgrond

De spreekwoordelijke Urker ondernemingszin wordt, vindt men in de gemeente, geschaad met dit plan. De visserij loopt risico's. Bij de haven staat een jonge visser: "We hebben op de Noordzee ook al last van die molens. Wat dacht je van de IJsselmeervisserij? Die heeft het al zo moeilijk. Die raakt met die molens een stuk visgrond kwijt."



De provincie is vastberaden. Er liggen afspraken. Flevoland zal bijdragen in de energiedoelstelling. "Er zal nog heel hard aan getrokken moeten worden om die te halen," waarschuwt de gedeputeerde.



Voorlopig staan de partijen tegenover elkaar. De provincie die zegt dat de molens nu eenmaal bij de tijdgeest passen. De actievoerende Urkers die spreken over een `gordijn van molens' waarachter hun Urk nooit mag verdwijnen.