IJsland heeft een nieuwe regering. De minderheidscoalitie van sociaal-democraten en linkse groenen worden gedoogd door de liberalen.
De 66-jarige sociaal-democrate Jóhanna Sigurdardóttir is de nieuwe premier.
Sigurdardóttir is de eerste vrouwelijke premier van IJsland en de eerste regeringsleider die openlijk voor haar homoseksualiteit uit komt. Als enige lid van het vorige kabinet keert ze terug in de regering: ze was in de regering-Haarde minister van Sociale Zaken.
De Groenen leveren de minister van Financiën. Die heeft al aangekondigd de financiële markten strenger te gaan reguleren. Door de kredietcrisis is de economie ingestort, loopt de werkloosheid hard op, is de nationale munt niet veel meer waard en heeft het land buitenlandse hulp nodig om te overleven. IJsland wil ook binnen enkele jaren lid van zijn de Europese Unie.
Sigurdardóttir
De nieuwe premier begon haar carrière op 18-jarige leeftijd als stewardess bij de luchtvaartmaatschappij Loftleidir. Ze werd lid van de vakbond voor cabinepersoneel en trad op 23-jarige leeftijd toe tot het bondsbestuur.
Via de vakbond rolde Sigurdardóttir door naar de Sociaal Democratische Alliantie, waarvoor zij in 1978 toetrad tot het parlement. Negen jaar later werd zij minister van Sociale Zaken.
Sigurdardóttir is vooral populair onder de gewone IJslanders. Van haar openlijke homoseksualiteit hebben de IJslanders nooit een probleem gemaakt.
Vrouw van het volk
Halverwege de jaren negentig deed Sigurdardóttir een gooi naar het leiderschap van de sociaal-democraten, maar dat wist zij niet te veroveren. Daarop stapte zij verontwaardigd uit de partij.
Vijf jaar later keerde ze terug en in 2007 werd Sigurdardóttir opnieuw minister van Sociale Zaken. Na de kredietcrisis kwam de regering-Haarde onder vuur te liggen, behalve Sigurdardóttir. De woedende IJslanders zagen haar als een vrouw van het volk.
Bij haar aantreden als minister weigerde Sigurdardóttir een auto met chauffeur. Ze wilde liever zelf naar het werk rijden. Sigurdardóttir is ook voorvechtster van een uitgebreide verzorgingsstaat en tegen de deregulering van de (financiële) markten die de IJslanders aan de rand van de afgrond heeft gebracht.
»
»
»