Door verslaggever Rienk Kamer
De hoogte van fles wijn. Of van een ordner. Dertig centimeter, zoveel is de bodem van Oost-Ameland de afgelopen 23 jaar gezakt.
Oorzaak: de gaswinning van de Nederlandse Aardoliemaatschappij (NAM). En toch hoor je er niemand over. Sterker nog, de natuur past zich gewoon aan, zo blijkt uit nieuw onderzoek door het bureau Alterra van de universiteit in Wageningen.
Met onderzoeker Han van Dobben liep ik over een nat en winderig Ameland. Er staat, ondanks het ontbreken van dijken, géén dertig centimeter water op het land.
Vogels en vissen
Hoe kan dat, vroeg ook Van Dobben zich af. Jarenlang was alleen gekeken naar de gevolgen van de bodemdaling voor de vogels, vissen en de vegetatie.
Toen met dank aan Al Gore- de aandacht verschoof naar de zeespiegelstijging, keken de onderzoekers met andere ogen naar de bodemdaling op het Waddeneiland. Omdat op het oostelijke deel geen dijken zijn is het effect van de bodemdaling daar gelijk aan een stijging van de zeespiegel.
En wat blijkt? Als het niet al te snel gaat (zo'n 1,5 tot 2 centimeter per jaar), zorgt de afzetting van zand en slib ervoor dat de daling wordt gecompenseerd.
Onderzoeker Han van Dobben van Alterra
Kuil
Vergelijk het met een kuil die je graaft aan de rand van de zee. Na een kwartiertje is die weer weg, de zee heeft zoveel zand meegenomen dat het gat verdwijnt.
Mooi, kunnen we dan voortaan zonder dijken? Helaas, volgens Van Dobben: het land achter de dijk is ingezakt en dus zullen we de dijken wel moeten blijven verhogen.
Daar waar de natuur het zelf oplost (vooral langs de kust van Groningen en Friesland en de Waddeneilanden), pleit Van Dobben voor "dynamisch kustbeheer". Dat kan best, zo blijkt op Ameland.
Deel deze pagina
»
»
»