Redacteur Bart van Belle van de Vlaamse krant de Standaard is vader van een vijftien maanden oud meisje Mies, dat in het kinderdagverblijf in Dendermonde was toen de steekparij zich afspeelde. In zijn krant beschrijft hij zijn ervaringen van minuut tot minuut.
Mies had donderdagavond koorts, maar vrijdagochtend leek alles weer goed. Bart brengt haar daarom gewoon naar het kinderdagverblijf, zelf rijdt hij door naar de redactie van zijn krant in Brussel.
Daar aangekomen meldt de crèche zich op zijn gsm: Mies heeft weer koorts. Afgesproken wordt dat haar moeder haar om elf uur komt ophalen. Het zou anders lopen.
Tijdens de ochtendvergadering op de krant komt nieuws binnen over een steekpartij op een school in Sint-Gillis-Dendermonde. Bij zulke berichten is het altijd slikken, schrijft Bart. "Aangezien mijn oudste kinderen daar op een van de twee scholen zitten, komt het nieuws nog wat harder aan."
Geen opluchting
Enkele minuten later blijkt dat er op de scholen niets aan de hand is, maar voor opluchting is geen reden: de afschuwelijke gebeurtenis heeft waarschijnlijk plaatsgehad in het kinderdagverblijf van zijn dochtertje. "Mijn lichaam vult zich met adrenaline. In paniek ben ik niet, maar de onzekerheid is dodelijk."
"Een gedachte spookt door mijn hoofd: ik had mijn dochter beter thuis kunnen houden. Als haar iets overkomen is, zal ik het me mijn hele leven beklagen."
Er is een opvang voorzien in het plaatselijke dienstencentrum, Bart rijdt daar naar toe. "Ik spring uit de auto. Uit de ambulance die net gestopt is, worden drie kindjes gehaald. Eén van hen is mijn dochter."
Toestromen
De verpleger die Mies aan Bart overhandigt, verzekert dat het meisje ongedeerd is. "Ik reageer bijna euforisch, maar die euforie smelt snel weg als ik de ouders van andere kinderen zie toestromen."
"Mijn dochter heeft andere kleren aan. Waarschijnlijk lag ze op het moment van de gebeurtenissen te slapen en hebben de mensen van het Rode Kruis haar andere kleren aangedaan. Is die sluimerende ziekte misschien haar redding geweest?"
"De tafrelen die zich buiten afspelen, zijn hartverscheurend. Ouders die nog geen nieuws hebben over hun kinderen, lopen kriskras door mekaar, op zoek naar een aanwijzing of nieuws."
Wanhoop
Het nieuws dat de vermoedelijke dader is opgepakt is een "zuchtje van opluchting in een oceaan van wanhoop", schrijft de vader van Mies.
"Terwijl ik buiten even van de emoties bekom, vraagt de vader van een ander kind mij of alles oké is met mijn dochter. Ik antwoord bevestigend en zie hem vervolgens een ander lokaaltje binnengaan, waar hij en zijn vriendin opgevangen worden. Ik besef dat hij waarschijnlijk minder geluk heeft gehad."
Buiten levensgevaar
Bart hoort in de loop van de dag verhalen die dat bevestigen. Zo is een kindje van een gezin in de buurt afgevoerd naar het ziekenhuis, gelukkig buiten levensgevaar.
En één van de kinderverzorgsters is dubbel getroffen: "Naast een goede collega verliest zij ook haar kleinkind. Een halfuur later zie ik haar op het tv-journaal nog mensen troosten bij de crisisopvang 's ochtends."
»
»
»