Door verslaggever Pauline Broekema
"Gaan jullie het ijs nu ook nog cijfers geven?", roept dochter verbijsterd. Ze luistert mee met een telefonisch schaatsoverleg. Locaties worden besproken. "Wel erg druk daar, file rijden, vooral in de vaartjes en met de auto kun je er helemaal niet komen."
"Het ijs zelf dan?", wordt gevraagd. "In de sloten een zeven. Op de grote stukken een acht"
Het kan nog. Misschien is dit de voorlaatste dag, Geen zucht wind, een zon die oranje opkomt, staalblauwe lucht. Alles in het teken van het ijs. Snipperdagen worden opgenomen, diensten geruild.
Een man, op weg naar het ijs van Ankeveen zegt tegen zijn schaatsmaat: "Maandag heb ik alleen een begrafenis. Maar die is pas in de loop van de middag."
Stormloop
Echtparen in schaatspak doen deze zaterdagochtend in de supermarkt haastig de inkopen voor het weekend. Gisteravond, in de sportzaak, nog steeds een stormloop op schaatsen.
Een verkoper vraagt zich hardop af of dit nog wel leuk is. Zijn adviezen worden genegeerd. "Ze willen schaatsen. Kopen ze zelfs als ze echt veel te klein zijn. Als ze maar iets onder hun voeten hebben."
Opvallend weinig kinderen doen mee aan de gekte die half Nederland in zijn greep heeft. Het lijkt ze niet uit te maken. Je ziet ze weinig op het ijs. Zelfs vandaag niet, nu de scholen gesloten zijn. Weinig ijs meegemaakt, natuurlijk, maar er is nog een andere reden.
Een moeder vertelt van haar vijfjarige zoontje dat op het beschutte krabbelbaantje in het bos voor het eerst op schaatsen de vrieskou voelde en riep: "Net als jullie vroeger deden, mama, buiten schaatsen!"
Schaatsen, in de beleving van kinderen, iets dat altijd kan. Zeker zes maanden van het jaar, tegen betaling en overdekt.
Kinderen
Met een collega bespreek ik de moeite die het kost je kinderen voor het schaatsen te interesseren. "Zij hun computer, ik het schaatsen, ik heb me er maar bij neergelegd", zegt ze.
Als niet-Randstedeling, die graag laat weten dat er meer is dan 'Holland', moet ik eigenlijk in het zuiden, oosten of noorden rijden. Giethoorn, de IJzeren Man, maar dat lukt dit weekend eenvoudig niet.
Dus daarom deze middag op de fiets naar het eerste Natuurmonument van Nederland. Ook heel nationaal.
Ik word ingehaald door twee zestienjarigen, bekenden, op weg naar de voetbalvelden voor een vriendschappelijk partijtje.
"Moeten jullie nou echt voetballen?", probeer ik nog. Ze kijken wat meewarig. "Nee joh, we zijn niet zo van het schaatsen."
Deel deze pagina
»
»
»