Henry Molaison beleefde elke dag weer alles opnieuw. Door een mislukte operatie in de jaren '50 was hij niet in staat nieuwe herinneringen aan te maken. De vele studies naar zijn aandoening veranderden de manier waarop neurowetenschappers naar onze hersenen kijken.
Deze week overleed deze wereldberoemde hersenpatiënt op 82-jarige leeftijd.
Uit privacy overwegingen stond Henry in de vakliteratuur bekend onder zijn initialen HM.
"Hij was een bijzonder hoffelijke man, bijzonder geduldig, die altijd de opdrachten die ik hem gaf wilde proberen", zei psycholoog Brenda Milner, die jaren met hem samenwerkte. "En toch: elke keer als ik de kamer binnenkwam, was het alsof we elkaar nooit ontmoet hadden."
Lobotomie
Na een aanrijding met een fiets had Henry als kind vaak last van attaques. Toen de aanvallen na verloop van tijd heftiger werden en andere oplossingen geen uitkomst boden, werd besloten tot een lobotomie: een gedeelte van zijn hippocampus werd weggesneden.
Henry was onmiddellijk veranderd. Hij was nog altijd even slim en ook zijn persoonlijkheid bleef gelijk, maar hij kon geen nieuwe herinneringen meer vormen. Na ongeveer 20 seconden was alle nieuwe informatie weer verdwenen.
Het opmerkelijke resultaat maakte hem een intrigerende patiënt voor de opkomende neurowetenschappen. In de halve eeuw dat Henry meewerkte aan tests verschenen honderden studies over zijn gebrek.
Moeilijke test
Door de onderzoeken realiseerden wetenschappers onder andere dat specifieke gebieden in de hersenen gebruikt worden voor het geheugen, iets wat tot dan toe alleen vermoed werd.
Ook werd ontdekt dat de hersenen op twee manieren informatie opslaan. Dat ontdekte wetenschappers met een test waarin Henry kijkend in een spiegel een moeilijk figuur moest natekenen. Hij bleek na verloop van tijd ervaring te krijgen in het tekenen, ondanks dat hij zich niet kon herinneren de test ooit eerder te hebben gedaan.
"Goh", zei hij eens na afloop: "Ik dacht dat dit moeilijker zou zijn."
De test bewees dat informatie over gebeurtenissen, namen en data op een andere plek wordt opgeslagen dan informatie over hoe je iets moet doen. Dat verklaart waarom je de namen van je klasgenoten van vroeger niet meer kunt herinneren, maar je het fietsen niet snel verleert.
Vaag idee
Henry zelf, die na zijn ongeluk eerst bij familie en daarna in een instelling woonde, had slechts een vaag idee van hoe belangrijk hij was voor de wetenschap. Zijn leven ging gewoon zijn gangetje: hij kon zijn eten bereiden en zijn bed opmaken, al moest hij zijn baan als monteur opgeven.
Ook na zijn dood zal Henry de wetenschap nog verder helpen: zijn hersenen worden geprepareerd voor verder onderzoek. Henry Molaison, stelt de New York Times, is iemand die nooit vergeten zal worden.
»
»
»