Door redacteur cultuur Ron Holman
Veertig jaar nadat The Who met hun baanbrekende Tommy de wereld veroverde, komt de Haagse rockband Di-Rect met een Nederlandstalige versie. Niet in de vorm van een musical, zoals eerder is gebeurd, maar als een echte rockopera, zoals de mannen van The Who het bedoeld hadden.
Om zichzelf alvast in te dekken, riepen de jongens van Di-Rect dat sommige mensen hun versie wel heiligschennis zouden vinden. En het moet gezegd, het is even slikken om See Me..Feel Me..Touch me..Heal me
vertaald te zien als Kijk mij, Grijp Mij, Kus Mij
Leid mij.
Verstaanbaarheid
Probleem bij deze door Jan Rot vertaalde rockopera is dat de tekst soms wel heel moeilijk is te verstaan in de zaal. Het blijft een rockband waar je naar zit te luisteren en het gaat er soms luid aan toe. Dat komt de verstaanbaarheid niet ten goede.
Dus is het noodzaak om je vooraf een beetje in te lezen in het verhaal van Tommy. Gelukkig krijgt de theaterbezoeker een uitleg-notitie mee, zodat hij niet helemaal in het duister tast.
Kopie
Vertaler Jan Rot zag het theater-avontuur alleen zitten als de vertolking door de band Di-Rect (met enkele gastmuzikanten- en zangers) zou worden gedaan. En daar zit wat in.
Gitarist Spike is met zijn wijdbeense poses en zwaaiende armen een regelrechte kopie van Pete Townsend. Zelfs de befaamde molenwiek-slag op de gitaar komt voorbij en de zang van Tim Akkerman heeft regelmatig overeenkomsten met die van Roger Daltrey.
Ook drummer Jamie Westland gaat net als Keith Moon als een bezetene tekeer op zijn drums. Muzikaal is het allemaal prima in orde, maar als theatershow valt het wat tegen.
Less-is-more
De rockopera wordt in zijn geheel uitgevoerd en dat is een unicum. Zelfs The Who heeft dat nooit live gedaan. Waarschijnlijk omdat er (verschillende instrumentale) momenten zijn dat er niet veel op het podium gebeurt. En daar laat regisseur Jos Thie, toch niet de eerste de beste, een paar steekjes vallen.
Als kijker wil je visueel worden verrast. Misschien heeft Thie bewust gekozen voor het less-is-more principe, maar de sobere theater-performance die de toeschouwer krijgt voorgeschoteld, slaat weer net iets te veel door.
Dat maakt dat het theatergedeelte van 'Di-Rect doet Tommy' niet het niveau van een eindexamenproductie op een middelbare school overstijgt, al maakt de interpretatie van de muziek weer veel goed. Dan wordt weer duidelijk wat een onvoorstelbaar grote muzikale talenten de leden van de Who waren.
Di-Rect doet Tommy is de komende maanden in theaters door het hele land te zien.
Deel deze pagina
»