Door Sebastiaan Knoops en Jan Postma, Bureau Washington
John McCain mag dan wel in elke swing state een achterstand hebben op zijn rivaal, toch hebben Republikeinen nog stille hoop dat hij dinsdagnacht de overwinning mag vieren.
Zaterdagmiddag hield de Republikeinse presidentskandidaat een toespraak in noordoost Virginia, waar hij volgens veel peilingen negen punten achterstand heeft op Democraat Barack Obama. In een staat die sinds 1964 altijd naar de Republikeinen is gegaan, zijn dat zorgwekkende cijfers voor McCain.
Ondanks alles maakt de menigte bij deze toespraak een vrij positieve indruk.
Silent majority
"De peilingen zijn opgezet om ons te ontmoedigen", aldus Catherine Cox. Samen met haar dochter staat zij al uren te wachten op de Republikeinse kandidaat. "De media vergeten telkens in hun analyse rekening te houden met de silent majority".
De stille meerderheid dus. Volgens Catherine en haar partijgenoten een aanzienlijk deel van de bevolking dat overwegend voor McCain zal stemmen en liever geen antwoord geeft op de vragen van opiniepeilers. "Veel kiezers geven in deze situatie minder graag toe op wie ze zullen stemmen. Ze worden niet meegerekend in de peilingen, maar toch zullen ze John uiteindelijk tot de overwinning leiden."
De campagnestaf van John McCain lijkt dit ook te denken. Kandidaat-senator Jim Gilmore benadrukte dit punt tijdens zijn inleidende toespraak voor McCain: "Niemand hoeft te weten op wie je stemt. In het stemhokje heb je alle privacy."
Onzekerheid
Begeleid door dramatische rockmuziek komt John McCain het podium op. De menigte is zeker enthousiast maar gaat niet uit z'n dak zoals dat bij toespraken van Sarah Palin en Barack Obama wel gebeurt. Regelmatig onderbroken door gejuich spreekt McCain het publiek met energie en daadkracht toe.
Toch zijn er momenten waarop de kandidaat en het publiek enige onzekerheid tonen.
"Bel mensen op, klop bij ze aan: het is niet te laat om de mensen om je heen te overtuigen. Ik heb jullie hulp nodig." Dergelijke hulpkreten hebben we van John McCain tijdens deze campagne zelden gehoord.
Ongenoegen
Halverwege de toespraak komt misschien wel het meest kenmerkende moment van onzekerheid. Nadat McCain zijn ongenoegen over de, in zijn ogen, linkse media uitspreekt, keert het publiek zich richting de aanwezige verslaggevers.
Met een agressieve toon maken de toeschouwers duidelijk wat zij denken van de recente verslaggeving. "Tell the truth! Tell the truth!", wordt er gescandeerd.
Elk verkiezingsjaar kent genoeg boze stemmen over de media, maar een zelfverzekerde kandidaat (of zijn aanhang) maakt daar nooit een punt van.
Te vroeg gejuicht
De rest van zijn toespraak is McCain wel vastberaden. Hij eindigt zijn speech zoals hij er al zoveel heeft geëindigd. Hij roept de toeschouwers herhaaldelijk op om te strijden voor de overwinning en het publiek juicht aan een stuk door.
Na afloop verlaat John Burpo opgetogen de plaats waar hij al sinds de vroege ochtend staat. "In 2004 juichte Kerry ook al te vroeg. Ik zie het dinsdagavond wel zitten."
»
»