Het Openbaar Ministerie heeft tegen de drie verdachten in de Groningse hiv-zaak celstraffen tot 15 jaar geëist. Hoofdverdachte Peter M. en medeverdachte Hans J hoorde 15 jaar tegen zich eisen, tegen de derde verdachte werd 8 jaar geëist.
Vandaag kwamen ook de slachtoffers in de zaak aan het woord. Zij zeiden zich bedrogen en gemanipuleerd te voelen. Van de zes slachtoffers lieten vijf hun verklaringen voorlezen aan de rechter, één nam zelf het woord.
"Deze mannen hadden mijn vrienden kunnen zijn, ze gaven me een warm gevoel. Waarom hebben ze dit gedaan?", zei een van hen.
Onveilig
De verdachten Peter M. uit Scharmer, zijn partner Wim D. en Hans J. uit Groningen zouden andere mannen hebben gedrogeerd, met de partydrug GHB, om vervolgens onveilige seks met hen te hebben.
Vervolgens zouden ze de slachtoffers hebben geïnjecteerd met hun eigen, met hiv besmette bloed. Daarvoor gebruikten ze volgens het Openbaar Ministerie injectienaalden die Peter M. had gestolen bij zijn werk. M. was verpleegkundige.
Bedrogen
De slachtoffers voelen zich bedrogen. "Ik heb steeds aangegeven hoe bang ik was hiv te krijgen. Dat wisten ze en dus vertrouwde ik ze", schrijft een van hen.
"Ze gaven me het gevoel dat het wel goed zat. Ze hebben me te pakken, de rest van mijn leven", zegt een ander slachtoffer.
Vandaag werd ook een psychiatrische analyse van de verdachten aan de rechter gepresenteerd. Er zijn bij de drie geen psychiatrische of persoonlijkheidsstoornissen aangetroffen.
Tegenslag
Het OM kreeg gisteren een tegenslag te verduren. Het is volgens virologen "zeer aannemelijk" dat vier van de twaalf met hiv besmette slachtoffers zijn besmet door de verdachte Hans J., maar de onderzoekers konden het niet bewijzen.
Bij zes andere met hiv besmette slachtoffers kon het onderzoek niet aantonen maar ook niet ontkrachten dat zij door de verdachten besmet waren.
Twee van de twaalf met hiv besmette slachtoffers zijn in ieder geval niet door de drie verdachten besmet, omdat zij niet dezelfde hiv-variant hebben.
Drank en drugs
Het OM moet nu via ondersteunend bewijs zien aan te tonen dat de hiv-besmettingen wel degelijk de schuld zijn van de verdachten.
Dat is lastig, want de slachtoffers weten vaak zelf weinig van de seksfeesten waar ze expres door de verdachten zouden zijn besmet.
De slachtoffers hebben geen injectienaalden gezien en kunnen zich door het gebruik van drank en drugs weinig van die avonden herinneren.
Spuit
Wel verklaarde J. gisteren opnieuw dat hij onder dwang van Peter M. hiv-besmet bloed via een injectiespuit in de billen van de slachtoffers heeft gespoten.
"De spuit zat al in zijn bil. Peter wees er naar en zei: 'Doe het!' Ik kan me vaag herinneren dat hij het bloed daarvoor uit m'n arm heeft afgenomen in de keuken, maar bij welk slachtoffer dat was, weet ik niet meer."
M. noemt de verklaringen van J. "fantasierijk". "Ik vind het een bizar en raar verhaal", zei hij.
Het OM pareerde die opmerking met de opname van een politieverhoor op 15 mei vorig jaar. Op die opnames geeft M. toe dat bij een aantal slachtoffers besmet bloed is ingespoten.
De rechtbank in Groningen doet over twee weken uitspraak.
»
»
»