Nu de mannen er zijn komt het allemaal goed. Ze rollen de straat in met hun materieel. Zoals de vloot in een spektakelfilm opstoomt, op zoek naar de overboord geslagen matroos van wie wij, kijkers weten dat hij levend op regenwater en rauwe vis wanhopig ronddobbert op een vlot.
De mannen hebben handen als kolenschoppen, brede schouders en bolle buiken onder hun fris gewassen overalls. Ze glunderen op voorhand en dan hebben ze de klus die wacht, de twee gestrande treinen, nog niet eens gezien. Dat rode wonder van snelheid, dat aan de andere kant van het geluidsscherm wacht tot het uit zijn benarde positie wordt bevrijd. De TGV die daar nu zo broederlijk tegen die Intercity van de Hollandse collega's hangt, de gele trein die met zijn ronde voorkant wat lompig afsteekt tegen de elegante neus van de Train a Grande Vitesse.
Het is een karwei waar ze hun pas begonnen weekend graag voor afbreken. "Ik zat net op een verjaardagsvisite", meldt een van de Hollands Glorie mannen "maar ik ben liever hier. Bovendien betalen ze hartstikke goed". Stalen platen van ontzagwekkende dikte worden neergelaten.
Als vanzelf zetten de mannen hun twee kranen op. Die routine is een onderdeel van het spektakel. Ze weten zich bekeken en genieten er van.
De brandweerlieden die met hun wagens langs de spoorbaan staan moeten het afleggen tegen wat hier wordt vertoond. Hun hoogwerker, ladderwagen hulpverleningsvoertuig, tankautospuit is kinderspel vergeleken bij wat verschijnt. Vanaf het dak van een wagen nemen ze foto's.
Mensen drommen om het materieel. "Zo doen we dat altijd", zegt een berger. "Eerst mogen de mensen nog even de boel aanraken en dan moeten ze opzij" De politie spant linten waar de omstanders zich gewillig achter laten dirigeren. Vaders wijzen hun zoons vanaf daar op de details. Eén van de twee kranen is de grootste van de Benelux en of ze al die assen van de dieplader wel hebben gezien.
Maar de slimste vragen stellen de twee meisjes die in onze montagewagen meekijken hoe de beelden van de berging naar Hilversum gaan. Hoe dat nou precies gaat met die satelliet. Of de operator kan laten zien waar hij op de monitor het signaal afleest. Of het niet gevaarlijk is als straks die mannen met de kranen aan het werk gaan, er staat toch stroom op de bovenleiding? '
Buiten wordt het een vrolijke avond. Uit alle wijken van Gouda stromen kijkers naar de plek van het ongeluk. Eindelijk eens wat anders dan ellende over reljeugd. "Ach, het is zo'n mooie stad" verzucht een man "met rondom groen, het water, de plassen en toch middenin de Randstad".
Men helpt elkaar op de rand van het geluidsscherm te klimmen, vanwaar je zo'n prachtig zicht hebt op de plaats waar het allemaal moet gebeuren.
De schijnwerpers gaan aan. De treinen glanzen. Er wordt gespeculeerd. Iedereen heeft ineens verstand van het spoor. Om die loodzware treinen op de rails te krijgen, dat wordt nog een helse klus, stelt men verlekkerd vast. Jazeker, de TGV heeft zich met de kop ingegraven in de Hollandse bodem. Dat zie je toch? Het grind van het baanvak reikt tot halverwege de rode beplating van de neus.
De mare gaat door de rijen dat de Intercity op het punt van omvallen staat. "Die moeten ze eerst stabiliseren", meldt iemand en maakt zich daarmee de deskundige van het publiek.
Achter het lint is men klaar voor de operatie. De kranen staan en de bemanning pauzeert. Koffie van de brandweer. De koekjes die er bij gaan, lijken kruimels in hun hand.
Verslag en foto's: Pauline Broekema
»
»
»