Milieubeschermers mogen altijd graag naar foto's uit de ruimte grijpen om hun punt te maken. Al sinds die eerste beroemde foto van de Aarde die opkomt op de maan, zijn er weinig pregnantere voorbeelden van hoe we allemaal in hetzelfde schuitje zitten.
Van iets dichterbij kennen we de satellietfoto's van onze poolstreken, die de afgelopen jaren werden gebruikt om het smelten van het noordpoolijs te illustreren.
Het nieuwe boek 'Onze ecologische voetafdruk' gebruikt deze geijkte voorbeelden, maar toont ook de afgelegen hoekjes van de Aarde waar onze invloed toch nog zichtbaar is. De condensstrepen van schepen in de Atlantische Oceaan bijvoorbeeld. De schepen zijn op de voet te volgen door de rook die vrijkomt als zwavelhoudende diesel gestookt wordt.
Vredig
De luchtfoto's van de woestijn bieden misschien wel de meest verrassende voorbeelden van de oprukkende mensheid. Zoals de perfect ronde akkers in de droge woestenij. Een ronddraaiende arm bewatert de velden, wat de onnatuurlijk ronde begroeiing oplevert.
Of de grens tussen Gaza en Egypte, waar de bebouwing ineens plaatsmaakt voor de Sinaï.
Bladerend langs lekkende olietankers in Mauretanië, lichtverontreiniging in LA en overbevissing in China realiseer je je ineens dat de onuitwisbare invloed van de mens op zijn leefomgeving, er van honderden kilometer hoger ook bijzonder mooi en vredig uit kan zien.
Stefan Dwech - Onze Ecologische Voetafdruk: De Aarde bekeken vanuit de ruimte, Ludion, ISBN: 9789055447558, €49,90
»
»
»