'Crime is hot'. Vorige week werd nog bekend dat thrillers de meest gelezen boeken zijn in Nederland. Vanaf vandaag is ook het eerste misdaadtijdschrift een feit: 'Koud Bloed'.
Een interview met de initiatiefnemer van het tijdschrift, Siem Eikelenboom. Hij is nu verbonden aan het Financieele Dagblad en was daarvoor werkzaam bij NOVA.
Door de binnenlandredactie
Eerst die titel maar, 'Koud Bloed', leg eens uit waar die op slaat?
Die is overgenomen uit een titel van het boek 'In Cold Blood' van Truman Capote, één van de meest gerennommeerde 'true crime' schrijvers van de vorige eeuw. Het is een eerbetoon en het geeft tegelijk ons ambitieniveau aan.
Misdaad loont. Dat schrijven jullie zelf in het Redactioneel. Er is nu zoveel belangstelling voor justitiële zaken en misdaad, dus succes gegarandeerd met zo'n tijdschrift?
Er is nog niet eerder zo'n tijdschrift opgezet. Natuurlijk kijk je ook vanuit een commerciële hoek naar het succes van zo'n blad, maar het is vooral ook de behoefte om goede misdaadverhalen te schrijven voor een groter publiek, die uitgebreider zijn dan de verhalen die we in de kranten tegenkomen.
Het is ook zo dat er een enorme hausse is aan websites die zich met misdaad bezighouden. Dus het werd tijd om al die informatie te bundelen en goede gedegen verhalen te schrijven.
Er werken een heleboel misdaadverslaggevers mee aan het blad, die allemaal in dienst zijn bij andere opdrachtgevers. Laten die dan wel het achterste van hun tong zien, de echte nieuwtjes publiceren ze wel bij hun eigen krant of televisieprogramma.
Koud Bloed is niet uit op die kleine nieuwtjes, wij willen juist het grotere verhaal. Met daarbij een heldere uitleg. En af en toe natuurlijk ook nieuws. Maar we proberen de lezer een kijkje achter de schermen te laten nemen. Hoe gaat het er in de praktijk bijvoorbeeld aan toe bij een forensisch instituut?
Je kunt het blad vergelijken met Hard Gras, het voetbaltijdschrift dat ook een aantal keren per jaar verschijnt. Ook daaraan werken verschillende mensen mee. En ook daarvan zou je kunnen zeggen: "Al die voetbalverhalen die hebben we toch al in de krant gelezen?" En dat is dus niet zo.
Het wordt een literair crime-tijdschrift genoemd. Misdaadverslaggevers als John van den Heuvel en Peter R. de Vries er ook aan mee. Kun je het dan wel literair noemen?
Dat literaire aspect komt niet van deze types, maar van schrijvers zoals A.F.T.H. van der Heijden. Die is voor dit nummer naar zijn geboorteplaats Geldrop teruggereisd en heeft een verhaal geschreven over een crime passionel die zich daar heeft afgespeeld.
Waar komt die enorme aandacht voor de misdaad vandaan?
Het is denk ik een afspiegeling van de maatschappij. Omdat misdaad iets zegt over de tijd waarin we leven en omdat het een onderwerp is dat ieder mens raakt.
Is het ook niet wat gemakkelijk voor de media? Je hoeft alleen maar een rechtszaak bij te wonen en je hebt weer een verhaal.
Dat klopt, maar het is ook de kunst om dat verhaal op een goede manier neer te zetten en natuurlijk ook het verhaal achter het verhaal te kunnen vertellen. Dan komt meer de research-journalistiek aan de orde.
In dit nummer komt Richard Eikelenboom, geen familie overigens, aan de orde en die werkt bij een forensisch instituut. Hij reageert op de kritiek op zijn dna-onderzoek in de Deventer moordzaak.
»