Door Frederique Hanselaar
's Ochtends half 10 staan we in de rij voor The Forum in Harrisburg. De rij is lang en auto's van tv stations staan overal. Na een Hillary- sticker gekregen te hebben, met wat mensen in de rij gepraat te hebben (die gewoon niet ophouden als je eenmaal wat gezegd hebt) en al wat geschreeuwd te hebben voor Hillary was het tijd om naar binnen te gaan. De voorste rijen waren voor de pers en de VIPs, maar hierachter konden wij toch een goed plaatsje vinden.
Verbaasd zijn we dat we op stoelen kunnen zitten. Op tv staan de presidentskandidaten toch altijd "tussen het volk"? Op deze vraag krijgen we snel een antwoord. Achter de microfoon staat een heel podium klaar waar mensen van alle soorten en maten naar voren worden geroepen om plaats te nemen.
Het enige kind wordt uit de zaal geplukt, een paar mannen, African-Americans , veteranen, jongeren (helaas werden wij niet naar voren geroepen) zodat de kiezers voor Hillary heel gevarieerd lijken te zijn. In werkelijkheid zitten er vooral veel vrouwen van 40 tot 90 jaar. De organisatrice deelde posters uit die ze zelf 's ochtends aan de ontbijttafel in elkaar geknutseld had. "PA loves Hillary", staat erop. "We want Hillary", enzovoort.
De zaal wordt opgewarmd door een jongen uit het publiek die wel erg graag wil dat Hillary het Oval Office zal betreden. Hillary, Hillary, Hillary.... We want change! We want Hillary! Geweldig: gillen, schreeuwen, joelen, alles kan. Dan horen we zo'n typisch Amerikaanse stem door de luidsprekers: "Ladies and Gentlemen, Is Harrisburg ready for our Hilary Clinton?"
Onze nieuwe president
En ja hoor, daar is ze, nog meer geschreeuw en wapperende Hillaryborden. Eerst houdt de gouverneur van Pennsylvania een speech waarbij hij z'n aantekeningen toch echt nodig heeft. En een beetje afgeleid door de piepende microfoon beschrijft hij dat hij Hillary geweldig vindt en al spreekt over "onze nieuwe president".
Hillary wacht na zijn praatje heel simpel op een microfoon die het goed doet, en begint als een warme, gevoelige maar toch ook sterke vrouw haar speech voor de juichende zaal. Een einde maken aan de oorlog in Irak, de gezondheidszorg die verbeterd gaat worden met haar aan het roer, hogere belasting voor de rijken, verbetering voor de middenklasse, beter en voor meer groepen toegankelijk onderwijs en ga zo maar door.
Bij elk punt dat ze noemde, barstte een ongelooflijk gejoel uit. Alsof een popster aan het optreden was, zo stond ze daar. En dat terwijl er niet eens een meneer met het bordje "Noise" stond te zwaaien. Nederlanders zijn naar mijn idee te nuchter voor dit enthousiasme.
Toen haar speech ten einde kwam sprintte iedereen naar voren om een handtekening te bemachtigen of een handje te geven. Als nuchtere Nederlander bleef ik op een afstandje staan, in de hoop dat ze nog een blik op het publiek richtte. Op weer terug naar college, waar we onze sticker maar snel van onze jas afhaalden en de poster diep in onze tas staken. Snel kijken of we op het nieuws zijn...
Frederique Hanselaar studeert via de organisatie Fulbright een jaar aan het Elizabethtowncollege in Pennsylvania. Over een maand vertrek ze weer naar Nedederland voor, waarschijnlijk, een studie rechten of "Economics and business".
»
»