Komende vrijdag worden in Iran parlementsverkiezingen gehouden. In verband hiermee is er een journaalteam in Teheran dat de sfeer in de Iraanse hoofdstad probeert te peilen en verslag zal doen van de verkiezingen. Hieronder een impressie van redacteur John Leenaarts.
Teheran, 12 maart - "Jezus, ga je naar Iran, ben je niet bang. Is het daar wel veilig?" Het was de meest voorkomende vraag de me gesteld werd in de weken voorafgaande aan onze trip naar Teheran.
Twee jaar na het verschijnen van het boek van Joris Luyendijk geeft het aan hoe veel mensen in Nederland nog steeds over het Midden-Oosten denken.
Al Qaida
Als een onderontwikkelde regio, waar het verbranden van Amerikaanse en Israëlische vlaggen een soort dagelijks ritueel is. En waar bij wijze van spreken op elke hoek van de straat een Al Qaida type zich zou kunnen ophouden, klaar om een aanslag te plegen.
En dan is daar natuurlijk nog de aangekondigde film van Geert Wilders waardoor de hele islamitische wereld nu al weken op zijn kop staat
De werkelijkheid is een hele andere. .
Pers
Natuurlijk, Iran is geen vrij land zoals wij gewend zijn. De pers kan niet zomaar alles schrijven. Een journaliste van een Iraanse krant vertrouwde ons toe dat ze dagelijks moet schrijven hoe goed het land het doet onder president Ahmadinejad.
Maar ze zei er meteen dat ze eigenlijk zou moeten schrijven dat de meeste mensen niets van politiek moeten hebben of zelfs ronduit een hekel hebben aan hun president.
Je mag je ook niet zomaar vrij bewegen in Iran. Tevoren moet je als journalist overal toestemming voor vragen. Je moet een hele reeks formulieren invullen en precies tevoren opgeven waar je allemaal naar toe wilt en wie je wil spreken. Eigenlijk moet je ook nog opgeven welke vragen je wilt stellen, maar daar gaan de ambtenaren gelukkig redelijk soepel mee om.
'Minder'
Verder krijg je namens de overheid een zogenoemde 'minder' (spreek uit op zijn Engels) mee, die je helpt je weg te vinden door de stad, maar die tevens in de gaten houdt of je geen gekke (lees: onwelgevallige) dingen doet.
Je moet wel stevig in de buidel tasten voor die 'minder', pakweg 400 dollar per dag. Maar goed, hij is ook je gids, regelt afspraken voor je en is ook vertaler.
Toch, ondanks al die beperkingen, is Teheran geen vervelende stad om te werken.
Luchtvervuiling
Nou ja, los van de enorme luchtvervuiling dan. En los van de bizarre verkeerschaos, waar maar één regel geldt: de wet van de jungle.
Ga er als voetganger absoluut niet vanuit dat je voorrang hebt als het licht op groen staat.
En een biertje 's avonds na een dag hard werken zit er ook niet in.
Dat Teheran de moeite waard is komt vooral door één ding: door de mensen die er wonen en die boven alles zo ontzettend aardig en behulpzaam zijn.
Of je nu een plek zoekt waar je geld kunt wisselen of een foto wil maken van een van de vele muurschilderingen. Mensen stappen meteen op je af en beginnen een praatje.
Contact
Waar je vandaan komt, wat je komt doen, of ze ergens mee kunnen helpen. Mensen willen gewoon heel erg graag contact met westerlingen.
Gisteravond liepen we op straat en hadden we het er met ons drietjes over dat de mensen zo vriendelijk zijn. Juist op dat moment riep een jonge vrouw naar ons, ze liep samen met haar man/vriend/broer (?) over straat en was nieuwsgierig wie we waren en wat we hier deden.
We hadden het misschien niet verwacht van een vrouw in traditionele zwarte kledij. Maar onder die grote zwarte hoofddoek schuilde een geïnteresseerde, spontane vrouw. Een pinguïn in het jargon van Wilders.
Wilders
De film van Wilders zegt de meeste mensen trouwens helemaal niets. Als die al opschudding veroorzaakt in Iran is dat bij politici en geestelijken. Die hebben de Nederlandse regering bedankt dat die op voorhand afstand heeft genomen van het gedachtegoed van Wilders.
Eén ding snappen de mensen hier echter niet: dat de Nederlandse regering de film niet gewoon verbiedt. Dan is het probleem toch opgelost
.
Op zo'n moment realiseer je je dat sommige dingen hier toch net even anders gaan
»
»