Annapolis zit erop. Israel en de Palestijnen hebben aangekondigd dat vredesbesprekingen een nieuwe kans krijgen.
Journalisten konden het diplomatieke spel alleen op grote afstand volgen. Vanuit het perscentrum was het gebouw waar Bush en de anderen vergaderden niet eens te zien.
In de journalistenzaal zaten ook reporters die het conflict in het Midden-Oosten al decennia volgen. Eén van hen is Thomas Friedman, een Amerikaanse journalist die columns schrijft voor onder meer de New York Times.
Hij heeft drie keer de Pullitzer-prijs gewonnen en heeft het boek 'From Beirut to Jerusalem' (1989) geschreven, een standaardwerk over het Midden-Oosten.
NOS-correspondent Ron Linker sprak met hem.
Van tevoren werd gevreesd dat Annapolis niet meer zou zijn dan een hele dure groepsfoto. Wat is uw oordeel?
Het is niet meer dan een photo opportunity, een gelegenheid voor president Bush, minister Rice, premier Olmert en president Abbas om te poseren voor de camera's. Maar dat is niet erg. Want foto's spreken tot de verbeelding en die is nodig om hoop te bieden en kansen te creëren.
Waarom zou zo'n photo opportunity belangrijker kunnen zijn dan de woorden die hier in Annapolis gesproken worden?
Omdat ik niks heb gehoord dat me echt verbaasd heeft. En wat sinds de dood van de Israëlische premier Yitschak Rabin (in 1995) ontbreekt in het vredesproces van het Midden-Oosten, is een positieve verrassing. We hebben wel veel negatieve verrassingen gehad. De bad guys (tegenstanders van vrede met Israel) hebben de wereld de afgelopen jaren versteld doen staan. Telkens hebben ze nieuwe methodes gevonden om te moorden, ze zijn op nieuwe plekken opgedoken, het aantal slachtoffers is toegenomen en ga zo maar door.
En de good guys hebben daar weinig tegenover kunnen stellen, die zijn niet meegegaan met de tijd?
De good guys de gematigden in het Midden-Oosten zijn er niet in geslaagd om een gezamenlijk front te creëren tegen de bad guys. Hoewel ze in de meerderheid zijn, hebben de gematigden het initatief uit handen gegeven. De extremisten gaan ervoor, de gematigden lopen ervoor weg.
Lange tijd is in Annapolis onderhandeld over een gemeenschappelijke verklaring van Israel en de Palestijnen. Die is er onverwachts dan toch gekomen, is dit het soort diplomatieke vooruitgang waar de wereld het mee moet doen?
Iedereen die al wat langer het vredesproces volgt, weet dat we wel eens opwindender diplomatie hebben gezien. Maar in een woestijn is iedere oase een opluchting, en Annapolis is een oase in de woestijn van het vredesproces. Laten we hopen dat het geen luchtspiegeling is.
»
»
»