Correspondent Hennah Draaibaar, eindredacteur Harmen Boerboom en buitenlandredacteur Wim Bunschoten houden in de aanloop naar het Decembermoorden-proces vanuit Paramaribo een weblog bij.
Door buitenlandredacteur Wim Bunschoten
Paramaribo, 26 november - Om zes uur in de ochtend begint het. Een kanonschot buldert door de slapende stad. Hotelgasten schrikken wakker. Eentje rent in pyjama naar buiten. Lichte paniek in de ogen.
Anderen hebben het vaker meegemaakt. Een tweede explosie volgt. Ze draaien zich om in bed. Dan nog een. Luid maar ritmisch, met vaste tussenpozen. De ene na de andere keer ontbrandt het kanon in de verte. Het zijn geen gewone schoten, het zijn schoten van vreugde. Het is het begin van Srefidensi dey, de viering van de Surinaamse onafhankelijkheid.
De kanonschoten die eerder, op 25 februari 1980 werden afgevuurd, waren heel wat ingrijpender. Toen schoten rebellerende militairen vanaf een patrouilleboot in de Surinamerivier het politiebureau aan de Waterkant aan flarden. Zestien sergeanten grepen de macht. En al snel kreeg de Surinaamse geschiedenis er een paar dieptepunten bij, mensenrechtenschendingen die het land tot op de dag van vandaag achtervolgen, zoals de decembermoorden.
Feest
Maar vandaag is het feest aan de Waterkant, de boulevard aan de Surinamerivier. Srefidensi Dey is een dag die vol overgave wordt gevierd. Mensen treken traditionele creoolse kleren aan, gaan de straat op en feliciteren elkaar met de onafhankelijkheid. De Waterkant is een van de grote ontmoetingsplekken, waar samen gelachen, gegeten en gedronken wordt.
Er zijn meer stalletjes dan gewoonlijk, met roti, vruchten op zuur, gebakken banaan, flensjes, nasi, gepeperde soep, vruchtensap, bier, muziek en weet ik wat al niet. Tevreden zitten de feestvierders onder de grote amandelbomen. De bladeren bewegen zacht in het briesje dat vanaf de de rivier komt aanwaaien.
In de verte klinkt marsmuziek. Op het Onafhankelijkheidsplein, recht tegenover z'n paleis, neemt de president van de Republiek Suriname een parade af. Militairen marcheren voorbij. Er lopen ook pelotons van bevriende naties mee, waaronder Nederland. Aha!
Decembermoorden
Sommige toeschouwers weten precies hoe de vork in de steel zit. Die Nederlanders zijn hier niet toevallig, toch. Die zijn hier voor dat naderende decembermoordenproces. Om de regering te helpen als die in het nauw komt.
Complottheorieën zijn van alle tijden in Suriname, maar deze week is het wel ouderwets raak. De regering zegt bewijzen te hebben dat ,,krachten in de samenleving het land willen destabiliseren'' om zo het decembermoordenproces te frustreren. Een paar jaar geleden zei de president al eens dat er dodenlijsten circuleerden. Nooit meer iets van gehoord, maar nu is er dus weer reden tot opperste paraatheid.
Hoofdverdachte Desi Bouterse vindt dat president Venetiaan de onafhankelijkheid te grabbel gooit door die Nederlandse militairen hier uit te nodigen. Betrekkelijk onschuldig zien ze eruit, die Hollandse jongens. Afgemat, hebben moeite met de tropenzon.
Bouterse heeft waarschijnlijk meer te vrezen van een groepje van eigen bodem, dat een eind verderop voorbij trekt. Het is het zogeheten ArrestatieTeam, een gewapend elite-gezelschap. Ze lijken er vandaag extra woest uit te zien. Zwarte uniformen, dreigende camouflage-vegen op het gezicht, ogen die niet te peilen zijn, omdat elk van de mannen een donkere zonnebril draagt.
Receptie
Na het defilé houdt president Venetiaan een receptie in zijn paleis. Met veel hoge gasten, maar verder mag iedereen naar binnen die de moeite nam een uitnodiging aan te vragen. Kaartje laten zien en hop, het paleis in. Van spanning en achterdocht is ineens niets meer te merken. Niks fouilleren, niks detectiepoortjes. 't Is kennelijk geen geschikte dag om te destabiliseren. Kom erin en wees gezellig. Leve Suriname.
Traditiegetrouw houdt de president een toespraak op onafhankelijkheidsdag. Eindigt het dan toch weer in mineur? Hij heeft het over ,,de schaduw die door 8 december vooruitgeworpen wordt''.
En dan, standvastig: ,,Het is ons aller taak om onze bijdrage te leveren om die schaduw te neutraliseren''.
Tot besluit een wens: ,,laat ons volk erin slagen elke dag tot een feestdag te maken''. Aan de Waterkant zijn ze 't hard aan het proberen.
Deel deze pagina
»
»
»