De wereld zonder ons

Door Lambert Teuwissen



Broccoli is gedoemd uit te sterven als er geen mensen meer zijn. De ontworpen groente zal onvermijdelijk weer terug evolueren tot een onherkenbare koolsoort. 

Het is een van de vele opmerkelijk conclusies in het gedachte-experiment van de Amerikaanse schrijver Alan Weisman: Wat gebeurt er in een wereld zonder mensen?

In zijn boek 'De wereld zonder ons' beschrijft hij ondermeer het einde van New York.

Al binnen twee dagen staat de metro volledig onder water, nu er geen mensen meer zijn om de benodigde pompen te bemannen. Het water tast de fundamenten van de stad aan en binnen enkele jaren veranderen straten in kanalen. 

Een veel blijvender restant van de menselijke aanwezigheid is plastic. "Op een klein gedeelte dat verast is na, is ieder stukje plastic dat de afgelopen vijftig jaar geproduceerd is, nog steeds op aarde." En dat blijft voorlopig ook zo.

Gedurende een drukke publiciteitstournee door de VS, beantwoordt Weisman via e-mail enkele vragen over zijn boek. 

Wat is het eerste dat we zullen merken van de afwezigheid van de mens?

Het geluid van de wereld zal als eerste veranderen: geen motorisch geluid meer, de achtergrondruis zal alleen afkomstig zijn van wind, regen, golven, insecten en vogels. 

En het laatste?

Delen van onze voorraden verarmd uranium zullen zo lang bestaan als de aarde zelf. Sommige ruimtevaartuigen als de Voyagers-sondes kunnen zelfs nog langer voortbestaan, tussen de sterren. 

Wat is uw eigen emotie over een wereld zonder mensen?

Ik word bedroefd van de gedachte aan ons uitsterven. Onze soort heeft evenveel recht om hier te zijn als alle anderen. Maar als wij voortbestaan ten koste van andere prachtige soorten, bedroeft mij dat ook. 

Door mijn onderzoek ben ik een stuk minder bezorgd over het lot van de aarde. De planeet heeft wel ergere dingen meegemaakt dan dat wij haar nu aandoen. Het leven heeft zich altijd weer hersteld op prachtige en onverwachte manieren. 

Wat was de grootste verrassing van uw onderzoek?

Twee dingen. Ten eerste de alomtegenwoordigheid van plastic, en het feit dat er zoveel van in de zee terecht komt, waar het wordt opgegeten door dieren van elk formaat. 

Het tweede is het ontzagwekkende vermogen van de natuur om zich aan te passen en te overleven. Het leven is ongelofelijk veerkrachtig en creatief. Overal waar we niet zijn, of niet kijken, dringen planten binnen. 

Een zaadje blijft vastzitten tussen twee ijzeren platen, ontspruit en duwt zo de fundering van een brug uit elkaar. 

Kijkt u nu anders naar de wereld?

Ik ben me meer bewust van plastic in mijn omgeving, en doe er alles aan om het terug te dringen in mijn eigen leven. 

Wat hoopt u dat mensen meenemen uit dit boek?

Ik wil dat ze zien dat als wij en onze kwalijke uitstoot morgen weg zijn, de natuur onmiddellijk zou beginnen haarzelf te genezen. 

Mijn hoop is dat als mensen zich realiseren hoe mooi de natuur zou opbloeien als wij er niet meer zijn, ze zichzelf zullen afvragen: Hoe kunnen wij mensen op deze aarde leven in balans met de rest van de natuur, in plaats van in een dodelijke strijd?.